Η συντακτική ομάδα του StellasView παρακολούθησε την ταινία «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» στα μοναδικά και υπέροχα Cineplexx Cinemas, σε μια προβολή που περισσότερο έμοιαζε με συνάντηση παλιών, άβολα οικείων αναμνήσεων, παρά με απλή κινηματογραφική έξοδο. Η αίθουσα κουβαλούσε προσδοκία, βάρος και ιστορία — κι αυτά ακριβώς κλήθηκε να διαχειριστεί η νέα κινηματογραφική απόπειρα του Αλέξανδρου Ρήγα.
Η ταινία δεν επιστρέφει σαν θριαμβευτικό comeback. Επιστρέφει σαν ένας καθυστερημένος – αλλά επιβεβλημένος κατά τη γνώμη μας – διάλογος με το παρελθόν. Ο Ρήγας δεν επιχειρεί να ξαναστήσει τη σειρά όπως τη θυμόμαστε — και σωστά. Δεν χαϊδεύει τη νοσταλγία, δεν πατάει μηχανικά πάνω στο cult στάτους. Επιλέγει απόσταση, κάτι που κάνει την ταινία πιο τίμια, αλλά και πιο απαιτητική για τον θεατή.
Ο ρυθμός είναι το πρώτο μεγάλο σοκ. Εκεί που η σειρά λειτουργούσε ασφυκτικά, με διαλόγους σφιχτούς, ατάκα στην ατάκα, σχεδόν χωρίς ανάσα, η ταινία χαλαρώνει λίγο. Όχι πρόχειρα, αλλά συνειδητά. Οι διάλογοι παραμένουν σφιχτοί —είναι σφιχτοί— όμως όχι τόσο καταιγιστικοί όσο στη σειρά. Υπάρχουν παύσεις, σιωπές, βλέμματα. Κάποιες στιγμές αυτό λειτουργεί υπέρ της ωριμότητας της αφήγησης· άλλες δημιουργεί ένα κενό, ειδικά σε όσους περιμένουν τον παλιό, νευρικό ρυθμό.
Αν αυτή η ιστορία μείνει ξανά ανολοκλήρωτη, δεν θα είναι απλώς άδικο· θα είναι τραγικά ειρωνικό
Οι ατάκες έχουν έρθει πιο κοντά στο σήμερα. Όχι με κραυγαλέες επικαιροποιήσεις, αλλά με πιο φυσική γλώσσα, λιγότερο τηλεοπτική, λιγότερο «γραμμένη για να μείνει». Το πνεύμα της σειράς είναι εκεί, αλλά φιλτραρισμένο μέσα από μια πιο κουρασμένη, πιο συνειδητοποιημένη ματιά. Σαν η ταινία να σατιρίζει πια όχι μόνο τη showbiz, αλλά και την ίδια τη φθορά της.
Ιδιαίτερο βάρος αποκτά και η απουσία του Αλέξανδρου Ρήγα από την πρεμιέρα — μια απουσία που μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο δημιουργός της ιστορίας έχει έρθει σε σοβαρή ρήξη με την παραγωγή της ταινίας, με διαφωνίες που αφορούν οικονομικά ζητήματα, μισθοδοσίες και θεμελιώδεις όρους συνεργασίας. Θέματα ουσίας, όχι λεπτομέρειες. Και αυτή η σύγκρουση ρίχνει βαριά σκιά πάνω από το ίδιο το έργο.
Οι αλλαγές στο καστ είναι κομβικές και αλλάζουν αναπόφευκτα τις ισορροπίες. Η Βασιλική Ανδρίτσου, στη θέση της Χρύσας Ρώπα, αποφεύγει την υπερβολή και επιλέγει έναν πιο γειωμένο, σημερινό τόνο. Η Παναγιώτα Βλαντή, αντικαθιστώντας την Ελένη Ράντου, κουβαλά τον ρόλο με εσωτερικότητα και σοβαρότητα, αλλάζοντας ριζικά τη χημεία της ομάδας. Η Μαρία Λεκάκη, στη θέση της Ελένης Καστάνη, κινείται με λεπτή ειρωνεία και αυτογνωσία, ενώ η Ελένη Ουζουνίδου, αντικαθιστώντας την Άβα Γαλανοπούλου, φέρνει μια πιο λαϊκή, άμεση ενέργεια που λειτουργεί συχνά ως αναγκαίο αντίβαρο στον γενικό κυνισμό της ταινίας.
Γύρω από τις τέσσερις βασικές ηρωίδες παρελαύνει σχεδόν ολόκληρη η ελληνική showbiz. Γνωστά πρόσωπα, σύντομα περάσματα, εμφανίσεις που άλλοτε λειτουργούν ως χαριτωμένο κλείσιμο ματιού κι άλλοτε ως αυτοαναφορικό σχόλιο για τον ίδιο τον χώρο που αυτή η ιστορία σατιρίζει εδώ και δεκαετίες.
Και κάπου εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: το δεύτερο μέρος. Έχει γυριστεί. Υπάρχει. Όμως δεν έχει μονταριστεί και αυτή τη στιγμή όλα είναι στον αέρα. Θα ήταν πραγματικά άβολο —και απογοητευτικό— αυτό το project να μείνει ξανά ανολοκλήρωτο. Δεν ολοκληρώθηκε ως σειρά. Να μην ολοκληρωθεί και ως κινηματογραφική ιστορία; Να μη δοθεί ποτέ το πραγματικό τέλος; Αυτό θα ήταν ένα παράδοξο σχεδόν ειρωνικό για ένα έργο που πάντα μιλούσε για ανεκπλήρωτα όνειρα και ματαιώσεις.
Το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» δεν είναι η ταινία που θα αγαπήσουν όλοι. Είναι όμως μια ταινία που έχει το θάρρος να μη προσποιηθεί ότι ο χρόνος δεν πέρασε. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο έντιμο — και το πιο ανθρώπινο — στοιχείο της.
Βαθμολογία: ⭐⭐⭐☆☆
Νέστορας Αναστάσιος
Κάντε το πρώτο σχόλιο