Το StellasView βρέθηκε στο Θέατρο Δάσους με τον Νέστορα Αναστάσιο, την Παρασκευή 31 Ιουλίου, και παρακολούθησε μία από τις πιο καθηλωτικές παραστάσεις αρχαίου δράματος του φετινού καλοκαιριού: τη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο.
Μια παράσταση που δεν αναπαριστά την τραγωδία· την κάνει βίωμα.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη δεν ερμηνεύει τη Μήδεια· γίνεται η ίδια η τραγωδία
Η «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, δεν επιχειρεί απλώς να αναπαραστήσει μία από τις κορυφαίες τραγωδίες της αρχαιότητας. Τη μετατρέπει σε μια τελετουργία, όπου κάθε εικόνα, κάθε κίνηση και κάθε σύμβολο αποκτούν ξεχωριστή σημασία και οδηγούν τον θεατή σε μια εμπειρία βαθιά συναισθηματική και στοχαστική.
Στο επίκεντρο αυτής της σκηνικής δίνης βρίσκεται η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, σε μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες της, καθώς ερμηνεύει ξανά και μετά από 29 χρόνια τον εμβληματικό αυτόν ρόλο.
Η Καραμπέτη δεν υποδύεται απλώς τη Μήδεια· μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα που διαλύεται από μέσα προς τα έξω. Οι εσωτερικές κραυγές γίνονται εξωτερικές, το σώμα της μοιάζει να μην ανήκει ούτε στη γη ούτε στον ουρανό. Αιωρείται ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στη μητρότητα και την εκδίκηση. Η σωματικότητά της είναι καθηλωτική, σχεδόν ανατριχιαστική, αποκαλύπτοντας μια ηρωίδα που παλεύει διαρκώς ανάμεσα στον ανθρώπινο πόνο και στην ακραία απόφαση.
Ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς μετατρέπει τη “Μήδεια” σε μια υποβλητική τελετουργία, όπου κάθε εικόνα λειτουργεί ως σύμβολο και κάθε σιωπή ως κραυγή
Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της παράστασης είναι η σκηνή όπου η Ρένη Πιττακή, στον ρόλο της Τροφού, φέρνει πάνω σε ένα τροχήλατο καροτσάκι ένα γύψινο σπίτι. Η Μήδεια παίρνει στα χέρια της μια βαριοπούλα και το διαλύει μπροστά στα μάτια των θεατών. Η εικόνα αυτή δεν αποτελεί απλώς ένα εντυπωσιακό σκηνικό εύρημα, αλλά έναν ισχυρό συμβολισμό της παιδοκτονίας που θα ακολουθήσει, της κατάρρευσης της οικογένειας και της ολοκληρωτικής συντριβής κάθε δεσμού με τη ζωή.
Η σπουδαία Ρένη Πιττακή μας χαρίζει μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ερμηνεία ως Τροφός. Με λιτότητα και εσωτερικότητα γίνεται η φωνή της λογικής και της συνείδησης μέσα στην τραγωδία. Κάθε βλέμμα και κάθε λέξη της προμηνύουν το αναπόφευκτο, ενώ η παρουσία της λειτουργεί ως συναισθηματικό αντίβαρο απέναντι στη θυελλώδη πορεία της Μήδειας.
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ο Άρης Λεμπεσόπουλος και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί υπηρέτησαν με απόλυτη πειθαρχία το σκηνοθετικό όραμα. Δεν υπήρξε ούτε μία αδύναμη ερμηνεία. Αντίθετα, όλοι λειτούργησαν σαν ένα ενιαίο σκηνικό σώμα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια αρχαία τελετή και όχι απλώς μια θεατρική παράσταση.
Ξεχωριστή θέση κατέχει και ο Χορός. Τα λυρικά μέρη, σχεδόν αιθέριες παρεμβάσεις, ένας τραγουδισμένος ψίθυρος, εμφανίζονταν στις πιο κρίσιμες στιγμές, λειτουργώντας ως ανάσες μέσα στην ασφυκτική ένταση του έργου. Με τη μουσικότητα και την εκφορά του λόγου του ο Χορός δεν σχολίαζε απλώς τα γεγονότα, αλλά γίνεται η φωνή της συλλογικής συνείδησης, προσδίδοντας στην παράσταση μια βαθιά ποιητική διάσταση.
Η σκηνογραφία ήταν γεμάτη ευρηματικούς συμβολισμούς. Το πέπλο της νέας νύφης του Ιάσονα μεταμορφωνόταν σε έναν τεράστιο ιστό αράχνης, σαν την παγίδα που είχε ήδη υφάνει η Μήδεια για τα θύματά της. Οι μακριές λωρίδες υφάσματος δημιουργούσαν έναν μεταβατικό χώρο, επιτρέποντας στους ηθοποιούς να αναδύονται και να χάνονται σαν μορφές που κινούνται ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και στον Κάτω Κόσμο, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.
Ιδιαίτερα ευρηματική ήταν και η χρήση των μασκών. Ειδικά μάσκα του λύκου, σύμβολο του απόλυτου κακού, περνούσε από τη Μήδεια στον Ιάσονα, υποδηλώνοντας ότι το κακό δεν κατοικεί σε έναν μόνο άνθρωπο. Αντίστοιχα, η μάσκα του σκορπιού λειτουργούσε ως σύμβολο της τιμωρίας και της προσωπικής αλήθειας, υπενθυμίζοντας ότι στην τραγωδία του Ευριπίδη δεν υπάρχουν απόλυτα αθώοι και απόλυτα ένοχοι.
Το ίδιο «εύγλωττες» ήταν και οι μεγάλες κόκκινες πόρτες που ανοιγόκλειναν αδιάκοπα. Δεν οριοθετούσαν απλώς τους σκηνικούς χώρους, αλλά συμβόλιζαν τις ανθρώπινες σχέσεις, τα σπίτια και την επικοινωνία. Πόρτες που ανοίγουν όταν υπάρχει εμπιστοσύνη και κλείνουν οριστικά όταν το κακό εισβάλλει, οδηγώντας τους ήρωες στην απομόνωση και τελικά στην καταστροφή.
Ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς παραδίδει μια σύγχρονη, βαθιά συμβολική και εξαιρετικά απαιτητική ανάγνωση της «Μήδειας», χωρίς να προδίδει την ουσία του ευριπίδειου λόγου. Και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη προσθέτει ακόμη μία ερμηνεία-σταθμό στην τεράστια πορεία της στο αρχαίο δράμα. Μια παράσταση που δεν τελειώνει με το τελευταίο χειροκρότημα· συνεχίζει να ζει μέσα στον θεατή, προκαλώντας σκέψεις και συναισθήματα για πολλές ημέρες μετά.
Μην την χάσετε αυτήν την παράσταση!
Κριτική: Νέστορας Αναστάσιος
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία – Διασκευή : Nikita Milivojevic
Σκηνογραφία : Σωτήρης Μελανός
Πρωτότυπη μουσική / δραματουργία : Δημήτρης Καμαρωτός
Κίνηση : Amalia Bennett
Ενδυματολόγος : Βασιλική Σύρμα
Σχεδιασμός Φωτισμών : Νίκος Βλασόπουλος
Σχεδιασμός Ήχου : Κώστας Μπώκος
Βοηθός σκηνοθέτη : Νίκος Τσιμάρας
Visual Identity – Γραφιστικά : Δημήτρης Γκέλμπουρας @forbidden.designs
Φωτογραφίες : Πάνος Γιαννακόπουλος
Πρωταγωνιστούν
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Άρης Λεμπεσόπουλος
Τάσος Σωτηράκης
Διονύσης Πιφέας
Στον ρόλο της Τροφού η Ρένη Πιττακή
Χορός
Ηλέκτρα Καρτάνου
Εμμανουήλ Κοντός
Ιωάννα Μπιτούνη
Κατερίνα Νταλιάνη
Μαριάμ Ρουχατζέ
Νίκος Τσιμάρας
Μουσικοί επί σκηνής : Στέλιος Κατσατσίδης, Βαγγέλης Παρασκευαΐδης
Διεύθυνση Παραγωγής : Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής : Ξένια Καλαντζή
Οργάνωση Περιοδείας : Artrack productions – Παναγιώτης Πάντος
Παραγωγή : Λυκόφως – Γ. Λυκιαρδόπουλος
Κάντε το πρώτο σχόλιο