Χθες Σάββατο 25 Απριλίου, η συντακτική ομάδα του StellasView με τον Νέστορα Αναστάσιο παρακολούθησε τον Βυσσινόκηπο, ο οποίος πραγματικά ήταν ένα αριστούργημα. Αποτελεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες και καλλιτεχνικά ώριμες παραγωγές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος τα τελευταία χρόνια και μια πρόταση που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς.
Η σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου κινήθηκε σε έναν άξονα που συνδύασε τον σεβασμό προς το κλασικό με μια διακριτική αλλά ουσιαστική ανανέωση. Με προσεκτικές παρεμβάσεις στη σκηνική κίνηση, στους φωτισμούς και στη συνολική ροή, δημιούργησε ένα σκηνικό περιβάλλον που υπηρετούσε το έργο χωρίς περιττές επιδείξεις. Παράλληλα, σεβάστηκε την πρόθεση του Αντόν Τσέχωφ να προσεγγίζεται ο Βυσσινόκηπος και ως κωμωδία, αναδεικνύοντας το λεπτό του χιούμορ και τις ειρωνικές αποχρώσεις του, χωρίς να χάνεται η υπόγεια μελαγχολία.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η ένταξη του Αντίνοου Αλμπάνη σε έναν θίασο που αποτελείται από ηθοποιούς με ισχυρή και διαχρονική σχέση με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο Αλμπάνης ενσωματώθηκε απόλυτα οργανικά, ακολουθώντας τον ρυθμό του συνόλου και συνδιαμορφώνοντας μια σκηνική χημεία που έδειχνε πολύ δουλεμένη και αληθινή.
Όταν ένα σύνολο λειτουργεί ως ένα σώμα, το θέατρο παύει να είναι παράσταση και γίνεται εμπειρία
Η πραγματικά καλή ερμηνεία του Αλμπάνη ως Λοπάχιν είναι δικαίως το talk of the town, καθώς σκηνική του παρουσία ανέδειξε μια πολύ ώριμη υποκριτική στάση, όπου το προσωπικό ύφος συνυπήρξε αρμονικά με τη συλλογικότητα του συνόλου. Ο Αντίνοος Αλμπάνης φάνηκε λοιπόν να αφουγκράζεται απόλυτα τον ρυθμό του θιάσου και να προσαρμόζεται με ακρίβεια σε αυτόν, χωρίς να χάνει τη δική του ερμηνευτική ταυτότητα.
Η Γιολάντα Μπαλαούρα ως Ρανέβσκαγια κινήθηκε με ευαισθησία ανάμεσα στην άρνηση και τη νοσταλγία, προσφέροντας μια ερμηνεία που ακουμπά τον θεατή με διακριτικό αλλά ουσιαστικό τρόπο και κατά τη γνώμη μου ήταν η κορυφαία ερμηνεία της παράστασης.
Επίσης, ο σπουδαίος Κώστας Σαντάς στον ρόλο του Φιρς λειτούργησε σχεδόν υπερβατικά, ως μια ήσυχη υπενθύμιση ενός κόσμου που σβήνει. Ήταν εξαίσιος.
Οι ερμηνείες υπήρξαν καθολικά εξαιρετικές, με όλους τους ηθοποιούς να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο υψηλού επιπέδου. Ο Αντίνοος Αλμπάνης, ο Βασίλης Ευταξόπουλος, η Γιολάντα Μπαλαούρα, ο Κώστας Σαντάς, η Χρύσα Ζαφειριάδου, ο Νίκος Καπέλιος, η Άνθη Κάσινου, ο Γιώργος Κολοβός, ο Χρήστος Μαστρογιαννίδης, η Τατιάνα Μελίδου, η Άννη Τσολακίδου, η Μαίρη Ανδρέου, ο Μανώλης Φουντούλης και ο Γρηγόρης Φρέσκος απέδωσαν με συνέπεια, ευαισθησία και ακρίβεια την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, χωρίς καμία εξαίρεση. Το αποτέλεσμα ήταν μια σπάνια αίσθηση ισορροπίας, όπου κανείς δεν υπερίσχυε εις βάρος του άλλου, αλλά όλοι συνέβαλαν ισότιμα στη δύναμη της παράστασης.
Το έργο, γραμμένο το 1903 και παρουσιασμένο το 1904, αποτελεί το κύκνειο άσμα του Αντόν Τσέχωφ και αποτυπώνει τη μετάβαση από έναν κόσμο που φθίνει σε έναν που αναδύεται. Ο ίδιος επιθυμούσε να παρουσιαστεί ως κωμωδία, κάτι που δεν συνέβη στο πρώτο του ανέβασμα από τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι, γεγονός που τον απογοήτευσε. Η συγκεκριμένη παράσταση, ωστόσο, καταφέρνει να αποδώσει αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη μελαγχολία με ιδιαίτερη επιτυχία.
Σημαντική υπήρξε και η συμβολή όλων των συντελεστών: η μετάφραση του Δαυίδ Μαλτέζε, τα σκηνικά και κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, η χορογραφία της Αναστασίας Κελέση, οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, η μουσική διδασκαλία του Παναγιώτη Μπάρλα, το ηχητικό περιβάλλον του Διονύση Κωνσταντινίδη κτλ.
Συνολικά, ο Βυσσινόκηπος παρουσιάστηκε ως μια παράσταση με συνοχή, ουσία και βαθιά κατανόηση του έργου. Μια παραγωγή που αποδεικνύει ότι το θέατρο, όταν λειτουργεί συλλογικά και με αλήθεια, μπορεί να προσφέρει μια εμπειρία πραγματικά αξέχαστη.
Κριτική: Νέστορας Αναστάσιος
Κάντε το πρώτο σχόλιο