Κριτική: «Πάλι καλά μπορώ και τρέχω με τακούνια», μια παράσταση για τη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου

Το StellasView βρέθηκε χθες, Τετάρτη 29 Απριλίου, στο Θέατρο Αμαλία, με τον Νέστορας Αναστάσιο, στην παράσταση «Πάλι καλά μπορώ και τρέχω με τακούνια» και θυμήθηκε, συγκινήθηκε αλλά και διασκέδασε.

Σε ένα ιδιότυπο, βαθιά πολιτικό drag show, που ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την περφόρμανς, η σκηνή μετατράπηκε σε χώρο μνήμης για τον Ζακ Κωστόπουλου — έναν ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ένα θύμα του μίσους και της μισαλλοδοξίας. Η παράσταση δεν αρκείται στο να αφηγηθεί· επιλέγει να επαναφέρει το συναίσθημα, να το κάνει σχεδόν σωματικό. Από την πρώτη στιγμή, με τη δράση να ξεκινά εκτός σκηνής, στον δρόμο, ο θεατής μεταφέρεται σε μια κατάσταση αιφνιδιασμού που σταδιακά μετατρέπεται σε αγωνία.

Το έργο ανακαλεί τη μοιραία ημέρα του 2018 στην Αθήνα, όταν ο Ζακ Κωστόπουλος εγκλωβίστηκε, καταδιώχθηκε και τελικά ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Η αναπαράσταση της βίας, μέσα από την προβολή πραγματικών βίντεο —υλικό που καταγράφηκε από κάμερες την ώρα των γεγονότων— είναι αφοπλιστικά σκληρή, σχεδόν αφόρητη. Ωστόσο, η παράσταση δεν μένει εκεί. Το κείμενο και η σκηνοθεσία μετατοπίζουν το βάρος από την απλή αναπαραγωγή στη σωματοποίηση: οι ερμηνευτές επεξεργάζονται το τραύμα σκηνικά, μετατρέποντάς το σε μια άλλη, βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.

Η ένταση κορυφώνεται στη στιγμή που το σώμα, ήδη εξαντλημένο και σχεδόν νεκρό, δέχεται όχι μόνο τα χτυπήματα αλλά και την απάνθρωπη μεταχείριση της σύλληψης — με χειροπέδες να περνιούνται σε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε πλέον να αντιδράσει. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, η παράσταση αντιπαραθέτει μια διαφορετική ματιά: μια ακτιβιστική, καλλιτεχνική προσέγγιση που εμπεριέχει τρυφερότητα, σχεδόν σαν ένα σκηνικό μνημόσυνο. Με στοιχεία drag performance, αποτίει φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που δεν χωρούσε σε καλούπια, σε μια ύπαρξη που διεκδίκησε χώρο και φωνή μέχρι το τέλος.

Έτσι, η εικόνα της βίας δεν λειτουργεί μόνο ως καταγγελία, αλλά και ως αφετηρία για κάτι πιο σύνθετο: μια προσπάθεια επανανοηματοδότησης της απώλειας, που δεν αφήνει τον θεατή απλώς σοκαρισμένο, αλλά βαθιά εμπλεκόμενο.

Η παράσταση φέρνει μαζί της και το αποτύπωμα που άφησε η υπόθεση: τη δημόσια κατακραυγή, τον έντονο κοινωνικό διχασμό, αλλά και τον ξεσηκωμό της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, που διεκδίκησε ορατότητα και δικαιοσύνη. Όλα αυτά διαπερνούν τη σκηνική δράση, χωρίς διδακτισμό, αλλά με σαφή θέση.

Ξεχωριστή η παρουσία του Λευτέρης Κωνσταντίνου, που με εκρηκτική ενέργεια, σωματικότητα και μια ωμή, σχεδόν ακατέργαστη εκφραστικότητα, προσφέρει στιγμές που καθηλώνουν. Μαζί με το υπόλοιπο σύνολο “τις γαβλιάρες” — όπως ο ίδιος της αποκαλεί στην παράσταση —, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που δεν φοβάται να κινηθεί ανάμεσα στη συγκίνηση και την πρόκληση, τιμώντας τη μνήμη του Κωστόπουλου χωρίς να την αγιοποιεί.

Τελικά, η παράσταση «Πάλι καλά μπορώ και τρέχω με τακούνια» δεν ζητά απλώς να την παρακολουθήσεις. Σε φέρνει αντιμέτωπο με το παρελθόν, σε ταράζει στο παρόν και σε καλεί να πάρεις θέση.

Κριτική: Νεστορας Αναστασιος