Κριτική Παράστασης: «Νέκυια 20 kg», μια σιωπηλή κραυγή

74da9c44c7a7245ba2ad27ec0369a9ced0242443 (1)

Το Stella’s View, με τον Νέστορα Αναστάσιο, παρακολούθησε την Κυριακή 15/3, στη Μικρή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών, την παράσταση «Νέκυια 20 kg» και πραγματικά απολαύσαμε πολύ, πολύ, μα πάρα πολύ καλό θέατρο.

Πρόκειται για ένα έργο του Σάκη Σερέφα, που θα το χαρακτηρίζαμε ως “χαμηλόφωνο” και σχεδόν “ψιθυριστό“, που όμως καταφέρνει να αντηχεί δυνατά μέσα στον θεατή.

Η δραματουργία του έργου βασίζεται σε δύο παράλληλους μονολόγους: του κυρίου Αντώνη και της κυρίας Νίκης. Εκείνος επισκέπτης ενός κοιμητηρίου, εκείνη φύλακας του χώρου. Δύο άνθρωποι που συναντιούνται σε έναν τόπο σιωπής, εκεί όπου η ζωή και η απώλεια συνυπάρχουν χωρίς προσχήματα.

Το κείμενο του συγγραφέα είναι βαθιά ανθρώπινο. Με απλότητα αλλά και διεισδυτικότητα, ξεδιπλώνει τις μοναξιές των ηρώων, τις ματαιωμένες προσδοκίες τους, τις απώλειες που καθόρισαν τη διαδρομή τους. Οι μονολόγοι λειτουργούν σαν εσωτερικά τοπία· και όταν αυτοί οι δύο κόσμοι συναντιούνται σε σύντομους διαλόγους, δημιουργείται μια εύθραυστη αλλά ουσιαστική σύνδεση. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς – αναγνωρίζει, ταυτίζεται, επιστρέφει στον δικό του μικρόκοσμο.

Μια παράσταση που ψιθυρίζει τον πόνο της απώλειας και τελικά τον μετατρέπει σε τρυφερή δύναμη.

Η σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Χρυσομάλη είναι ένα “αριστοτεχνικό κέντημα”, που υπηρετεί απόλυτα αυτή τη λεπτή ισορροπία. Αποφεύγει τις υπερβολές και αφήνει χώρο στο κείμενο και στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν.

Οι μετατοπίσεις μέσα στους δύο παράλληλους μονολόγους ρέουν με απόλυτη φυσικότητα και οργανικότητα, χωρίς να προκαλούν σύγχυση ή κόπωση. Αντίθετα, εντείνουν την αίσθηση ενός ρευστού χρόνου, όπου η αφήγηση κινείται ανάμεσα στο παρόν και τη μνήμη με αβίαστη συνέχεια. Ο ομιλητής, παρότι διατηρεί τη σαφήνειά του, αποκτά μια ιδιότυπη καθολικότητα· μετατρέπεται σε μια πανανθρώπινη φωνή, που θα μπορούσε να ανήκει σε όλους – όπως ακριβώς και η ίδια η μνήμη.

Οι ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών είναι πραγματικά συγκλονιστικές. Ο Τάσος Παλαντζίδης (κ. Αντώνης) και η Πελαγία Αγγελίδου (κα. Νίκη) παραδίδουν ερμηνείες που δεν κραυγάζουν, αλλά σε διαπερνούν. Είναι δυναμικοί μέσα στην ησυχία τους και εκρηκτικοί μέσα από τις απαλές ματιές τους.

Χωρίς περιττές εντάσεις ή τεχνάσματα, χωρίς να πέφτουν σε ερμηνευτικές «παγίδες», οι δύο βασικοί ερμηνευτές κατορθώνουν να δημιουργήσουν χαρακτήρες βαθιά αληθινούς. Η συγκίνηση προκύπτει αβίαστα, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που σε κατακλύζει.

Η σκηνογραφία αξίζει ξεχωριστή αναφορά. Είναι ρεαλιστική και ταυτόχρονα ποιητική, λιτή αλλά γεμάτη ατμόσφαιρα. Δημιουργεί έναν χώρο που δεν είναι απλώς ένα κοιμητήριο, αλλά ένας τόπος μνήμης, ενδοσκόπησης και συνάντησης. Ένας χώρος που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στο πραγματικό και το συναισθηματικό.

Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση βαθιά συγκινητική και ουσιαστικά ανθρωπιστική. Ένα έργο που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να αγγίξει – και το καταφέρνει με τρόπο σχεδόν αφοπλιστικό. Φεύγεις από την αίθουσα με μια αίσθηση εσωτερικού κραδασμού, σαν κάτι μέσα σου να έχει μετακινηθεί.

Είναι μια πρόταση του Stella’s View που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Μια παράσταση που γλυκαίνει την ψυχή, που σε γεμίζει χαρμολύπη, που σε κάνει να λυπάσαι και να ελπίζεις ταυτόχρονα. Και τελικά, να θυμάσαι πόσο πολύτιμο είναι να νιώθεις.