Την Κυριακή 1η Μαρτίου 2026, το Stella’s View με τον Νέστορα Αναστάσιο βρέθηκε στο ART BOX FARGANI και παρακολούθησε μια παράσταση που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις: το
«ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ: ΚΩΔΙΚΟΣ ERASE» από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Μια βραδιά που δεν ήταν απλώς θεατρική έξοδος. Ήταν βουτιά. Ήταν αποκάλυψη.
Το πρωτότυπο έργο της Ροδή Στεφανίδου αποτελεί μια βαθιά προσωπική σπουδή πάνω στον βίο και την πολιτεία της Marilyn Monroe — ή, πιο σωστά, της Νόρμα Τζιν, της γυναίκας πίσω από τον μύθο. Όχι της σταρ στο φως. Αλλά της αντι-σταρ στο σκοτάδι.
Το κείμενο δεν αναμασά τον θρύλο. Δεν αναπαράγει τη λάμψη. Ξεγυμνώνει το τραύμα.
Μέσα από σπαρακτικούς μονολόγους, η Μέρλιν μιλά για την εγκατάλειψη, την κακοποίηση, τον πρώτο βιασμό της ως παιδί. Μιλά για την ατιμία, τη ντροπή, την ασφυξία. «Το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου με πνίγει… ψεύτρα…» Λόγια που δεν ακούγονται απλώς — χαράσσονται.
Η παράσταση στέκει πάνω σε δύο πυλώνες:
τη Star και την Αντι-star.
Το φως και το έρεβος.
Τη δημόσια εικόνα και τον ψυχικό κατακερματισμό.
Κυρίως όμως στέκει στο τραύμα.
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου παραδίδει έναν αποθεωτικό ρόλο. Μια ερμηνεία που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει, δεν αναπαριστά επιφανειακά. Ενσαρκώνει. Καταδύεται. Διαλύεται επί σκηνής και ξαναγεννιέται μπροστά μας.
Δεν είχα παρακολουθήσει συστηματικά τη μεγάλη της πορεία — όμως μετά από αυτή την παράσταση, διακρίνω το στόφο της μεγάλης θεατρίνας. Το εύρος της. Την ικανότητά της να μετακινείται από τη γλυκύτητα στη διάλυση, από τη λάμψη στην παράνοια, από τον ερωτισμό στην παιδική ευθραυστότητα, μέσα σε μια ανάσα. Ήταν αποκάλυψη.
Δίπλα της, ο Χρήστος Παπαδημητρίου στέκεται άξιος συνοδοιπόρος. Με εσωτερικότητα, μέτρο και δύναμη, χτίζει έναν κόσμο γύρω της — έναν ιστό, μέσα στον οποίο η Μέρλιν παγιδεύεται ξανά και ξανά. Ένας ηθοποιός με σταθερή ποιότητα, που εδώ αποδεικνύει για ακόμη μία φορά τη θεατρική του ωριμότητα.
Η σκηνοθετική ματιά του Ένκε Φεζολλάρι είναι ευαίσθητη και δυναμική ταυτόχρονα. Δεν εκβιάζει το συναίσθημα. Το αφήνει να γεννηθεί. Χτίζει μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην ψυχιατρική ανατομία. Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνική εμπειρία που σε κρατά ακίνητο.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές πλευρές της παράστασης ήταν ο τρόπος που χειρίστηκε τις χρονικές μεταβάσεις. Χωρίς καμία σύγχυση, η σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι μάς οδηγούσε με μαεστρία από το παρόν στα flashbacks, από την παιδική ηλικία της Marilyn Monroe στα κρίσιμα σημεία της ενήλικης ζωής της, χωρίς να χάνεται ο ρυθμός ή η συγκίνηση. Κάθε μετάβαση ήταν σκηνοθετημένη σαν μικρό θεατρικό θαύμα: τα φώτα, οι σκιές, η μουσική και η κινησιολογία των ηθοποιών συνεργάζονταν άψογα, δημιουργώντας μια αίσθηση ρευστότητας και ταυτόχρονα πυκνότητας συναισθημάτων. Έβλεπες την ιστορία να ξεδιπλώνεται σαν πλέγμα μνήμης και τραύματος, και αυτή η αδιάλειπτη ροή έκανε το θέατρο ζωντανό, μαγικό, αληθινά συναρπαστικό. Ήταν στιγμές που ένιωθες ότι δεν παρακολουθείς απλώς μια παράσταση, αλλά βιώνεις την ίδια τη ζωή της ηρωίδας, μέσα από το παρόν, το παρελθόν και τα μυστικά που κρύβει.
Η Μέρλιν υπήρξε ένας συνδυασμός αντιθέσεων:
ομορφιά και εγκατάλειψη,
ευφυΐα και αυτοϋπονόμευση,
αμεσότητα και εκμετάλλευση,
λάμψη και απόλυτη μοναξιά.
Έψαχνε την αληθινή αγάπη. Δεν τη βρήκε ποτέ.
Ή ίσως δεν πρόλαβε.
Η παράσταση αυτή δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής. Είναι μια κραυγή. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε μύθο κρύβεται ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε λάμψη, μπορεί να υπάρχει ένα αβυσσαλέο σκοτάδι.
Ίσως — και το λέω με πλήρη επίγνωση της βαρύτητας — να πρόκειται για την παράσταση της πενταετίας για το ΚΘΒΕ.
Γράφει: Νέστορας Αναστάσιος
Κάντε το πρώτο σχόλιο