Το StellasView με τον Νέστορα Αναστάσιο πήγε χθες Τρίτη, 14 Απριλίου, στο Artbox Fargani Theater και παρακολούθησε την παράσταση Killer Joe. Η παράσταση ήταν υπέροχη, οι ερμηνείες ήταν ωμές, καταπληκτικές, theater in your face, η σκηνοθεσία ήταν πάρα πολύ δυναμική, το έργο τρομερό ενδιαφέρον.
Δεν είναι θέατρο για να περάσεις καλά — είναι θέατρο για να νιώσεις άβολα, και αυτό το κάνει αριστουργηματικά
Και κάπου εκεί ξεκινάει το πραγματικό σοκ. Γιατί αυτό που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια καλή παράσταση· είναι ένα χτύπημα στο στομάχι που δεν σε αφήνει να κρυφτείς πίσω από την ασφάλεια της πλατείας. Το «Killer Joe» του Tracy Letts δεν χαρίζεται — και ευτυχώς, ούτε αυτή η εκδοχή του.
Η σκηνοθεσία του Αναστάσης Κολοβός είναι επιθετική με την καλή έννοια. Δεν προσπαθεί να “ομορφύνει” τίποτα. Αντίθετα, σε σπρώχνει με το ζόρι μέσα στη βρωμιά αυτής της οικογένειας, μέσα στη βία, στην απελπισία, στις αρρωστημένες ισορροπίες εξουσίας. Υπάρχει ρυθμός, ένταση, νεύρο — αλλά πάνω απ’ όλα υπάρχει τόλμη. Και αυτό φαίνεται.
Η σκηνοθεσία δεν σε καθοδηγεί· σε σπρώχνει βίαια μέσα στον κόσμο του έργου
Οι ερμηνείες δεν είναι απλώς καλές. Είναι επικίνδυνες. Οι ηθοποιοί μοιάζουν σαν να περπατάνε σε τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Η Λευκοθέα Καντάνη δίνει μια παρουσία που σε αναγκάζει να την κοιτάς, ακόμα κι όταν δεν θέλεις. Η Μαρίτα Κωστοπούλου παίζει με μια εσωτερική ένταση που σιγοβράζει και σε κρατάει σε διαρκή αναμονή. Και οι Νικόλας Πανταζής και Χρήστος Παρδάλης δεν μένουν ούτε στιγμή πίσω — όλοι μαζί χτίζουν ένα σύνολο που δεν “παίζει” απλώς, αλλά εκτίθεται.
Αυτό που με χτύπησε περισσότερο, όμως, είναι το πώς γελάς. Γελάς — και αμέσως μετά νιώθεις άβολα που γέλασες. Αυτό το άβολο, σχεδόν ένοχο χιούμορ είναι το πιο δυνατό χαρτί του έργου. Σε πιάνει απροετοίμαστο και σε ξεγυμνώνει σαν θεατή. Και εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν βλέπεις απλώς μια ιστορία για μια διαλυμένη οικογένεια· βλέπεις μια ακραία, παραμορφωμένη εκδοχή πραγμάτων που, κάπως, αναγνωρίζεις.
Δεν είναι μια παράσταση για όλους. Και δεν προσπαθεί να γίνει. Είναι σκληρή, προκλητική, με στιγμές που σε φέρνουν στα όριά σου. Αλλά αν μπεις μέσα της, αν αφεθείς, θα βγεις αλλιώς. Λίγο πιο ταραγμένος, λίγο πιο σκεπτικός — σίγουρα όχι αδιάφορος.
Και τελικά αυτό είναι που μένει: δεν την “είδες” απλώς αυτή την παράσταση. Την ένιωσες. Και μάλλον δεν θα την ξεχάσεις εύκολα.
🖊️ Νέστορας Αναστάσιος
Κάντε το πρώτο σχόλιο