Ο ηθοποιός Βαγγέλης Παπαδάκης, μίλησε στο StellasView.gr και στην δημοσιογράφο Στέλλα Πέρπερα για την παράσταση που πρωταγωνιστεί, το «Έργο Δύο Προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Νάνας Παπαδάκη, που έρχεται για δύο μόνο παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, την Πέμπτη 28 και την Παρασκευή 29 Μαΐου στο Θέατρο Σοφούλη.
Μετά την εξαιρετικά θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς το αριστουργηματικό «Έργο δύο προσώπων» του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα Τενεσί Ουίλιαμς, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του και παρουσιάζεται, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, σε επιλεγμένους σταθμούς στην Ελλάδα.
Πώς αισθάνεστε που πρωταγωνιστείτε σε μια τόσο συγκλονιστική και πολυδιάστατη παράσταση όπως το «Έργο Δύο Προσώπων»;
Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη αλλά και ευθύνη. Το «Έργο Δύο Προσώπων» δεν είναι ένα έργο που «παίζεται» απλώς· είναι ένα έργο που σε δοκιμάζει ψυχικά, υπαρξιακά και καλλιτεχνικά. Ο Tennessee Williams μάς βυθίζει σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα, η μνήμη, η φαντασία και ο φόβος συνυπάρχουν συνεχώς. Για μένα, αυτή η παράσταση είναι μια κατάβαση στις πιο εύθραυστες και σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα και μια βαθιά ανάγκη επικοινωνίας. Αυτό την κάνει συγκλονιστική.
Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να συμμετάσχετε σε αυτό το έργο και πώς προετοιμάζεστε ψυχολογικά και υποκριτικά για έναν τόσο απαιτητικό ρόλο;
Με ενέπνευσε η ακραία ανθρώπινη φύση του έργου. Οι χαρακτήρες του Ουίλιαμς δεν είναι ποτέ «ασφαλείς». Βρίσκονται συνεχώς στο όριο: ανάμεσα στη λογική και την κατάρρευση, στην τρυφερότητα και στη βία, στην ανάγκη για αγάπη και στον φόβο της εγκατάλειψης. Η προετοιμασία για έναν τέτοιο ρόλο δεν μπορεί να είναι μόνο τεχνική. Είναι κυρίως εσωτερική. Χρειάζεται να αφήσεις τον εαυτό σου ανοιχτό, να σε διαπεράσουν οι σιωπές του χαρακτήρα, τα τραύματά του, οι αντιφάσεις του, οι κραυγές του — και έπειτα να επιτρέψεις στο υλικό που γεννιέται μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση να παραμείνει ζωντανό και ακατέργαστο. Αυτή η πλήρης διαθεσιμότητα του ηθοποιού είναι, για μένα, απαραίτητη ώστε να υπάρξει αλήθεια πάνω στη σκηνή. Και μόνο τότε μπορεί να γεννηθεί μια πραγματική, οργανική επίδραση ανάμεσα στους ηθοποιούς και να δημιουργηθεί κάτι ζωντανό μπροστά στον θεατή.
Για μένα, αυτή η παράσταση είναι μια κατάβαση στις πιο εύθραυστες και σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα και μια βαθιά ανάγκη επικοινωνίας. Αυτό την κάνει συγκλονιστική.
Το έργο αυτό συνδυάζει το φανταστικό με το πραγματικό, το παρελθόν με το παρόν. Πώς ανταποκρίνεστε σε αυτήν τη διαλογική και συχνά ψυχολογικά φορτισμένη φύση;
Νομίζω πως αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη δύναμη του έργου. Ο Ουίλιαμς δημιουργεί έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο, όπως ακριβώς συμβαίνει και μέσα στον ανθρώπινο ψυχισμό. Προσπαθώ να μην «λύσω» αυτό το μυστήριο υποκριτικά, αλλά να κατοικήσω μέσα του. Να επιτρέψω στις αντιφάσεις, στις μνήμες, στους φόβους και στις φαντασιώσεις να συνυπάρξουν επί σκηνής χωρίς να εξηγούνται πλήρως. Γιατί τελικά κι εμείς οι άνθρωποι έτσι υπάρχουμε: ως ένα σύνολο από πραγματικότητες, αναμνήσεις και επινοήσεις.
Ποια θεωρείτε πως είναι η πιο συγκλονιστική στιγμή ή σκηνή στην παράσταση, τόσο για εσάς όσο και για το κοινό;
Νομίζω πως οι πιο συγκλονιστικές στιγμές είναι εκείνες όπου οι δύο ήρωες παύουν σχεδόν να «παίζουν» και απογυμνώνονται ολοκληρωτικά ο ένας απέναντι στον άλλον. Υπάρχουν στιγμές στην παράσταση όπου αισθάνεσαι ότι οι χαρακτήρες δεν υπερασπίζονται πλέον τον εαυτό τους. Μοιάζουν σαν δύο παιδιά εγκαταλελειμμένα μέσα σε έναν κόσμο εχθρικό και παράλογο που προσπαθούν να πιαστούν από οπουδήποτε για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Εκεί, κατά τη γνώμη μου, το έργο αποκτά μια σχεδόν σπαρακτική αλήθεια. Εκεί παύει να αφορά μόνο αυτούς τους δύο ανθρώπους και αρχίζει να αφορά όλους μας.
Το έργο αναφέρεται σε θέματα απομόνωσης, αναζήτησης ταυτότητας και υπέρβασης. Πώς αυτά τα θέματα απηχούν στη σύγχρονη κοινωνία και εσάς προσωπικά;
Πιστεύω πως σήμερα αυτά τα θέματα είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Ζούμε σε μια εποχή υπερσύνδεσης αλλά και βαθιάς μοναξιάς. Επικοινωνούμε διαρκώς, αλλά πολλές φορές δυσκολευόμαστε να υπάρξουμε αληθινά ο ένας απέναντι στον άλλον. Η αναζήτηση ταυτότητας είναι πλέον ένα συνεχές ερώτημα: ποιος είμαι πραγματικά πίσω από τους ρόλους, τις εικόνες, τις κοινωνικές προβολές; Και νομίζω πως το έργο του Ουίλιαμς συνομιλεί βαθιά με αυτή την αγωνία. Προσωπικά, με αγγίζει πολύ αυτή η ανάγκη υπέρβασης του φόβου και της απομόνωσης μέσα από την ανθρώπινη επαφή και την τρυφερότητα — κάτι που σήμερα μοιάζει, παραδόξως, όλο και πιο επικίνδυνο. Γιατί η τρυφερότητα μάς εκθέτει. Μας κάνει ευάλωτους. Είναι σαν να στεκόμαστε πάνω σε κινούμενο έδαφος χωρίς καμία προστασία. Κι όμως, ίσως μόνο μέσα από αυτή την έκθεση να μπορούμε τελικά να συναντηθούμε πραγματικά..
Πώς ήταν η συνεργασία με την σκηνοθέτιδα Νάνα Παπαδάκη και ποια στοιχεία θεωρείτε ότι ενίσχυσαν την ερμηνεία σας;
Η συνεργασία μας ήταν βαθιά δημιουργική και ουσιαστική. Η Νάνα Παπαδάκη προσέγγισε το έργο όχι μόνο σκηνοθετικά αλλά και υπαρξιακά. Δημιούργησε έναν χώρο μεγάλης ελευθερίας αλλά και απόλυτης αλήθειας, όπου μπορούσαμε να ερευνήσουμε τις πιο λεπτές και σκοτεινές αποχρώσεις των χαρακτήρων. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τους ήρωες ως «παθολογικές περιπτώσεις», αλλά ως βαθιά ανθρώπινα πρόσωπα που διψούν για αγάπη, κατανόηση και φως, ως δύο αγνές ψυχές απέναντι στην κακότητα και το σκοτάδι του κόσμου. Μέσα σε αυτό το τόσο ανοιχτό και ταυτόχρονα βαθύ και απαιτητικό πλαίσιο, βούτηξα κι ανέσυρα ότι πιο αληθινό υπήρχε μέσα μου.
Προσωπικά, με αγγίζει πολύ αυτή η ανάγκη υπέρβασης του φόβου και της απομόνωσης μέσα από την ανθρώπινη επαφή και την τρυφερότητα — κάτι που σήμερα μοιάζει, παραδόξως, όλο και πιο επικίνδυνο. Γιατί η τρυφερότητα μάς εκθέτει. Μας κάνει ευάλωτους. Είναι σαν να στεκόμαστε πάνω σε κινούμενο έδαφος χωρίς καμία προστασία. Κι όμως, ίσως μόνο μέσα από αυτή την έκθεση να μπορούμε τελικά να συναντηθούμε πραγματικά..
Ποιες δυσκολίες συναντήσατε κατά την προετοιμασία της παράστασης και πώς τις ξεπεράσατε;
Η μεγαλύτερη δυσκολία, κατά την γνώμη μου, ήταν η διαχείριση της ίδιας της δραματουργίας του έργου, η οποία είναι εξαιρετικά απαιτητική. Ο Ουίλιαμς αφήνει σχεδόν τα πάντα ανοιχτά. Δεν χτίζει μια γραμμική βεβαιότητα αλλά μοιάζει να γκρεμίζει συνεχώς κάθε σταθερό έδαφος κάτω από τα πόδια των ηρώων — και των ηθοποιών. Δεν υπάρχει ποτέ πλήρης ασφάλεια ή μια «οριστική» αλήθεια πάνω στην οποία μπορείς να στηριχθείς. Αυτό απαιτούσε από μένα μια συνεχή διεύρυνση των ορίων μου, τόσο ψυχικά όσο και υποκριτικά. Να παραμένω ανοιχτός στο άγνωστο, στην αστάθεια, στις αντιφάσεις του έργου, χωρίς να προσπαθώ να τις εξηγήσω ή να τις ελέγξω απόλυτα. Χρειάστηκε μεγάλη εσωτερική συγκέντρωση, εμπιστοσύνη στη διαδικασία και βαθιά συνεργασία με τη σκηνοθέτιδα και τη συμπρωταγωνίστριά μου. Νομίζω πως τελικά οι δυσκολίες ξεπερνιούνται όταν σταματάς να προσπαθείς να «ελέγξεις» το έργο και αρχίζεις πραγματικά να το ακούς.
Τι θέλετε να πάρει το κοινό από την παράσταση και ποιο μήνυμα ελπίζετε να μεταφέρει;
Ελπίζω ο θεατής να φύγει λίγο πιο ανοιχτός απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους. Λίγο πιο συμφιλιωμένος με τις ρωγμές, τις σκιές και την ευαισθησία του. Ίσως να φτάσει στο σημείο να αναρωτηθεί πότε, μέσα στη ζωή του, είναι πραγματικά αυθεντικός και πότε αναλαμβάνει ρόλους μέσα σε σενάρια που συχνά δεν γνωρίζει καν ποιος έχει γράψει. Το έργο δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις· προσφέρει όμως έναν βαθύ ανθρώπινο καθρέφτη.
Συνέντευξη: Στέλλα Πέρπερα
Πληροφορίες Παράστασης
Έργο Δύο Προσώπων
28 & 29 Μαΐου στις 21:00
Χορηγός επικοινωνίας: StellasView.gr
Έργο Δύο Προσώπων του Τενεσί Ουίλιαμς
Πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία για το ελληνικό κοινό να απολαύσει έναν σπάνιο θησαυρό του δημοφιλούς θεατρικού συγγραφέα Τενεσί Ουίλιαμς που χαρακτήρισε το «Έργο Δύο Προσώπων» ως την «κραυγή της καρδιάς» του και ως το καλύτερο έργο του μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος».
Ο Τενεσί Ουίλιαμς έχει σφραγίσει το παγκόσμιο θέατρο με την σπάνια ευαισθησία και την ποιητική πνοή της δραματουργίας και των ηρώων του και έχει βραβευθεί με δύο βραβεία Πούλιτζερ, ένα βραβείο Τόνι και τέσσερα βραβεία της Ένωσης Κριτικών Νέας Υόρκης.
Η υπόθεση
Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε μια άγνωστη πόλη. Εκεί έχουν φτάσει δύο αδέλφια, ο Φελίς και η Κλαιρ Ντεβότο, περιοδεύοντας με τον θίασό τους. Σε ένα άδειο θέατρο, δίχως θεατές, και καθώς ο θίασος τούς έχει εγκαταλείψει, θα κληθούν να ζωντανέψουν ένα έργο που μοιάζει να είναι η ίδια τους η ζωή.
Σκηνοθεσία: Νάνα Παπαδάκη
Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Παπαδάκης, Νάνα Παπαδάκη
Θέατρο Σοφούλη
Τραπεζούντος 5, Καλαμαριά
2310.423.925
Παραστάσεις:
Πέμπτη 28 Μαΐου
Παρασκευή 29 Μαΐου
στις 21:00
Διάρκεια: 80’ λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:
15 € Κανονικό
12 € Μειωμένο
Προπώληση:
https://www.ticketservices.gr/event/ergo-dyo-proswpwn/
….
Βρείτε μας στα social media του StellasView:
Facebook: https://www.facebook.com/Stellasview/
Instagram: https://www.instagram.com/stellasview.gr/
Youtube: https://www.youtube.com/c/StellaPerpera/
Tiktok: https://www.tiktok.com/@stellaperpera/
Viber: StellasView.gr
Twitter X: https://twitter.com/StellaPerpera/



Κάντε το πρώτο σχόλιο