Η συντακτική ομάδα του StellasView με τον Νέστορα Αναστάσιο βρέθηκε στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών την Κυριακή 3 Μαΐου για να παρακολουθήσει το Group Therapy του ΚΘΒΕ— και από την αρχή φάνηκε πως δεν επρόκειτο για μια «εύκολη» κωμωδία.
Η παράσταση έχει έναν ρυθμό που σε τραβάει χωρίς να το καταλάβεις. Γελάς, αλλά σχεδόν ταυτόχρονα αναγνωρίζεις κομμάτια του εαυτού σου μέσα στους χαρακτήρες. Το κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη είναι έξυπνο, σύγχρονο και ουσιαστικό, χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φθηνά ευρήματα. Αντίθετα, πατάει πάνω σε πραγματικές αγωνίες της εποχής μας και τις μετατρέπει σε κάτι οικείο και, τελικά, απελευθερωτικό.
Η σκηνοθεσία του Λευτέρη Πλασκοβίτη κρατά αυτή την ισορροπία ζωντανή. Υπάρχει ενέργεια, υπάρχει ροή, υπάρχει και αυτή η ωραία αίσθηση ότι το κοινό δεν είναι απλός παρατηρητής αλλά μέρος της εμπειρίας. Δεν βαριέσαι στιγμή — κι αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Στο κομμάτι των ερμηνειών, το σύνολο λειτουργεί πραγματικά πολύ καλά, με μια ενέργεια που μεταφέρεται αβίαστα στους θεατές. Ο Δημήτρης Καραγιάννης ως Τσάκι ξεχωρίζει — όχι για την «οικονομία» της παρουσίας του, αλλά για το ακριβώς αντίθετο. Είναι συνεχώς σε κίνηση: τρέχει, σαρώνει τη σκηνή, πηδάει, εκτοξεύεται, σχεδόν εκρήγνυται μπροστά στα μάτια του θεατή, για να επιστρέψει ξανά σε στιγμές ενδοσκόπησης. Αυτή η εναλλαγή έντασης και εσωτερικότητας δίνει στον ρόλο του μια ζωντάνια και μια απρόβλεπτη γοητεία που δύσκολα αγνοείς. Είναι μια ερμηνεία που δεν φοβάται, που δοκιμάζει και τελικά κερδίζει το στοίχημα της σκηνικής παρουσίας.
Η Λίλη Αδρασκέλα ως Τζίνα είναι άμεση και αληθινή, με σωστό ρυθμό και ισορροπία, ενώ ο Θανάσης Δισλής στον ρόλο του Κλεομένη αποδίδει με ακρίβεια τις εσωτερικές συγκρούσεις του χαρακτήρα του. Ο Γιάννης Τσιακμάκης ως Τάκης συμπληρώνει ιδανικά το σύνολο, προσθέτοντας — έστω και για λίγο — τη δική του ενέργεια.
Μια παράσταση που σε κάνει να γελάς δυνατά, αλλά στο τέλος σε αγγίζει τόσο αθόρυβα, που φεύγεις λίγο πιο ειλικρινής με τον εαυτό σου
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του έργου είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη γλώσσα του σήμερα, τη γλώσσα των νέων — με όρους από τα social media, αναφορές σε trends και viral — και τα ενσωματώνει οργανικά μέσα στη δράση. Παράλληλα, κάτω από αυτή την επιφάνεια, «τρέχει» μια διακριτική αλλά ουσιαστική ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων. Και κάπου εκεί γίνεται η ανατροπή: εκεί που περιμένεις απλώς γέλιο, αρχίζει να ξεδιπλώνεται κάτι πολύ πιο τρυφερό και ανθρώπινο.
Η κωμωδία, σχεδόν ανεπαίσθητα, μετατρέπεται σε συναίσθημα. Μέσα στο χάος της σύγχρονης εποχής — τους νεολογισμούς, την ταχύτητα, το ασυνάρτητο και συχνά ακατανόητο περιβάλλον που ζούμε — βρίσκει χώρο να ανθίσει κάτι αληθινό. Κάτι που ακουμπά τον θεατή χωρίς φωνές, χωρίς υπερβολές, αλλά με ειλικρίνεια.
Μην το αφήσετε για αργότερα — σπεύστε να κλείσετε εισιτήρια όσο προλαβαίνετε, γιατί η ζήτηση για το Group Therapy είναι ήδη πολύ μεγάλη και οι παραστάσεις γίνονται sold out σε χρόνο μηδέν. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που αν το σκεφτείς πολύ… απλά δεν θα βρεις θέση
Αυτό που μένει τελικά είναι ότι το Group Therapy δεν προσπαθεί να σου πει κάτι «μεγάλο» — σου δείχνει όμως με απλό τρόπο όσα ήδη ζεις. Και ίσως εκεί βρίσκεται η δύναμή του. Είναι ένα έργο που πιάνει τους νεότερους θεατές χωρίς να τους κυνηγάει, γιατί μιλάει τη γλώσσα τους.
Ταυτόχρονα, είναι άλλη μια απόδειξη ότι το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το τελευταίο διάστημα κάνει επιλογές που αξίζει να προσέξεις. Υπάρχει ποικιλία, υπάρχει φρεσκάδα και —το σημαντικότερο— υπάρχει διάθεση να ειπωθούν ιστορίες που έχουν νόημα για το σήμερα.
Φεύγοντας, δεν κρατάς μόνο το γέλιο. Κρατάς και μια μικρή σκέψη που μένει μαζί σου, έχεις βιώσει κάποιο συναίσθημα. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο δύσκολο να πετύχει μια παράσταση.
Κριτική: Νέστορας Αναστάσιος
Κάντε το πρώτο σχόλιο