Δανάη Καλοπήτα: Είμαι λάτρης του αρχαίου δράματος & θα ήθελα πάρα πολύ να δω τον εαυτό μου σε έναν τέτοιο ρόλο!

Η ηθοποιός Δανάη Καλοπήτα, μίλησε στο StellasView.gr και στην δημοσιογράφο Στέλλα Πέρπερα για την παράσταση που πρωταγωνιστεί «Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας» βασισμένο στο εμβληματικό βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά «Το Τίμιο Μπορντέλο», σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, που ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Σοφούλη για δυο παραστάσεις, το Σάββατο 4 και την Κυριακή 5 Οκτωβρίου.

Μετά από δύο συνεχόμενες χρονιές γεμάτες επιτυχίες, εξαιρετικές κριτικές και θερμή ανταπόκριση από το κοινό, το έργο επισκέπτεται για πρώτη φορά τη Θεσσαλονίκη.
Μια παράσταση που έχει συγκινήσει βαθιά όσους την παρακολούθησαν, καθώς αποκαλύπτει με αλήθεια και τρυφερότητα έναν κόσμο που παραμένει στο περιθώριο, και παράλληλα φωτίζει την αξιοπρέπεια και την ψυχή μιας γυναίκας που επιβίωσε.

 

Πώς περιγράφεις τη Ρόζα με δικά σου λόγια; Ποια είναι τα βασικά της χαρακτηριστικά;

Η Ρόζα είναι μια γυναίκα μαχήτρια. Είναι μια γυναίκα που μέσα από έναν δρόμο γεμάτο σκοτάδια βρήκε τη δύναμη να επιβιώσει και να βρει το φως. Σε έναν κόσμο γεμάτο λογοκρισία και στόματα που φωνάζουν εκείνη έκλεισε τα αυτιά της και χάραξε το δικό της δρόμο. «Γεννήθηκα για να γίνω πόρνη» λέει χωρίς φόβο. Πέφτει και σηκώνεται ξανά και ξανά. Δίνει μια συνεχή μάχη επιβίωσης μέσα σε σκοτεινά δωμάτια σε σπίτια με κόκκινα φωτάκια. Και μέσα σε όλο αυτό η μεγαλύτερη ανάγκη της είναι μια… φωνάζει με όλο της το είναι «θέλω να ζήσω». Θέλει να ζήσει τον έρωτα, την αγάπη, την αποδοχή. Για μένα αυτή η γυναίκα είναι ένας άνθρωπος πρότυπο με έναν τόσο παράδοξο τρόπο. Η ιστορία ζωής της αποτελεί παράδειγμα για να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να νιώσει ότι μπορεί να καταφέρει καθετί που θέλει πραγματικά.

Πώς ετοιμάζεσαι ψυχικά και σωματικά για έναν μονόλογο τόσο απαιτητικό;

Θέλω να εξομολογηθώ ότι τρία χρόνια τώρα που παίζω τον συγκεκριμένο ρόλο δεν έχει περάσει μισή μέρα που να μην έχω πει από μέσα μου, σε ανύποπτο χρόνο της ημέρας μου, έστω και μια παράγραφο του έργου, προσπαθώντας καθημερινά να δώσω κάτι ακόμα σε αυτόν τον ρόλο. Πιστεύω πολύ στη δουλειά και ότι εκείνη είναι που μπορεί να φέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Η προετοιμασία για μένα είναι καθημερινή δεν είναι μόνο την ημέρα της παράστασης. «Το Μπορντέλο της μαντάμ Ρόζας» είναι μια κατάθεση ψυχής. Θεωρώ ότι όσο περισσότερο μου επιτρέπω ως Δανάη, τόσο περισσότερο και η Ρόζα μου δίνει τη δυνατότητα  να τη «γνωρίσω» καλύτερα. Αυτή όλη η διαδικασία ουσιαστικά είναι το πόσο εγώ ανοίγω την ψυχή μου στην αλήθεια, έτσι ώστε να επέλθει και η αλήθεια επί σκηνής στον συγκεκριμένο ρόλο. Είναι ένα ταξίδι δίχως τέλος, που σε κάθε παράσταση φωτίζεται και κάτι ακόμα στη ζωή αυτής της γυναίκας ή τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω. Δεν θα αρνηθώ ότι σε πολλές παραστάσεις το ψυχικό κόστος είναι μεγάλο για μένα και μπορεί να κάνω και μέρες να βγω από αυτήν την συνθήκη, αλλά αυτή είναι για μένα και η μαγεία.

Πώς συνεργάζεσαι με τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Λιακόπουλο για να μεταδοθεί η ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος μέσα από τον μονόλογο;

Με τον κύριο Λιακόπουλο από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι η σχέση μας ήταν καρμική. Βρέθηκε στο δρόμο μου για κάποιο λόγο. Και ο λόγος ήταν για να μπορέσω να απελευθερωθώ, να αγαπήσω λίγο παραπάνω τον εαυτό μου μέσα από το θέατρο. Η εμπιστοσύνη του και η αγάπη του μου ξεκλείδωσε κομμάτια του εαυτού μου βαθιά κρυμμένα. Η διαδρομή για να «ζωντανέψει» ο ρόλος της Ρόζας ήρθε όταν πια μου είχε δείξει το δρόμο να «ζωντανέψουν» δικά μου κομμάτια ψυχικά που είχα αφήσει για χρόνια «νεκρά». Μετά όλα έγιναν μαγικά. Πολλή δουλειά με βαθιά αγάπη και σεβασμό για αυτήν την παράσταση μας έκαναν να δώσουμε το αποτέλεσμα που δίνεται επί σκηνής. Ο κύριος Λιακόπουλος έχει αυτό που για μένα είναι το πιο σημαντικό στο θέατρο βαθιά αγάπη, σεβασμό, ρομαντισμό και αλήθεια. Αυτά τα στοιχεία μου δίδαξε και μπόρεσα εγώ να ενσαρκώσω έναν τόσο δύσκολο ρόλο. Αγάπη και σεβασμό για τη Ρόζα, με μια ματιά μέσα από βαθύ ρομαντισμό και πάντα με την αλήθεια της ψυχής μου.

Μέσα από το έργο θέλω ο θεατής να βρει την πίστη στον εαυτό του, να δει ότι μπορεί να αγαπήσει κάθε κομμάτι του εαυτού του, να σπάσει κάθε στερεότυπο που κουβαλάει χρόνια μέσα του από την κοινωνία, να απελευθερωθεί από σκέψεις και καταστάσεις που κάποιοι άλλοι του «φόρεσαν», να πάρει την απόφαση να ζήσει έτσι ακριβώς όπως εκείνος θέλει και αγαπά. 

Το βιβλίο και η παράσταση αγγίζουν θέματα εξουσίας, σεξουαλικότητας, κοινωνικών επιταγών. Ποιες πτυχές θεωρείς ότι είναι οι πιο επίκαιρες σήμερα;

Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο έργο μπορεί να είναι ένα μάθημα ζωής τόσο για τον θεατή όσο και για τον ηθοποιό. Είναι μια γροθιά σε βαθιά ριζωμένα στερεότυπα. Θεωρώ ότι και οι τρεις θεματικές που παρατίθενται είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Θέματα εξουσίας και κατάχρησης  εξουσίας συναντάμε καθημερινά, χρόνια τώρα. Πόσο μάλλον στο επάγγελμα της πόρνης όπου όπως βλέπουμε και στο έργο, άρρωστα μυαλά ασκούν την εξουσία που τους δίνεται μέσω του χρήματος, για να βγάλουν τις πιο κρυμμένες επιθυμίες τους πάνω σε άγνωστα κορμιά, αδιαφορώντας για το τι προκαλούν σε αυτές τις ψυχές που δέχονται αυτές τις πράξεις. Ας το σκεφτούμε αυτό και μεταφορικά στην κοινωνία που ζούμε θα πω σε αυτό το σημείο.  Το σεξ μέσα από διάφορες οπτικές προβληματίζει καθημερινά την κοινωνία μας. Ο καθένας μας αν γίνει παρατηρητής σε ένα τραπέζι άγνωστων ανθρώπων, σίγουρα θα έχει  ακούσει μια συζήτηση που αφορά προβληματισμούς που αφορούν την σεξουαλικότητα. Η Ρόζα θέτει πολύπλευρα το κομμάτι της σεξουαλικότητας μέσα στο έργο. Γίνεται θύτης και θύμα. Τέλος αν πρέπει να συζητήσουμε για το κομμάτι των «κοινωνικών επιταγών» σήμερα θα ξεκινάγαμε μια συζήτηση δίχως τέλος. Η Ρόζα κάνει αυτό που λίγοι τολμούν, σκίζει κάθε «κοινωνική επιταγή». «Κόβει δάχτυλα» που την λογοκρίνουν και την αποδοκιμάζουν. Επιλέγει να ζήσει τη ζωή της έτσι όπως εκείνη ορίζει χωρίς να φοβάται βλέμματα και στόματα. Πόσες πληγές μας ανοίγονται καθημερινά από βλέμματα και στόματα άλλων;  Πόσες φορές μπαίνουμε σε καλούπια που δεν μας χωράνε και μας πνίγουν; Πόσα ναι έχουμε πει ενώ μέσα μας όλα φωνάζουν όχι; Πόσοι εαυτοί γινόμαστε για να μην είμαστε αυτός ο ένας;  Η Ρόζα κάνει αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι κάθε πρωί που ξυπνάμε, κοιτάει τον καθρέφτη και λέει «θα ζήσω» με όλα της τα λάθη και τα σωστά και γίνεται αυτή η μία που εκείνη ορίζει.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα ή συναισθηματικό απόθεμα που θες να μεταδώσεις στο κοινό μέσα από τη Ροζα;

Της αγάπη για ζωή.  Καθημερινά οι δυσκολίες, μας κάνουν και ξεχνάμε ότι έχουμε μια και μόνο ζωή, την οποία  πρέπει να τη ρουφήξουμε με κάθε μας κύτταρο. Η Ρόζα μέσα στο έργο παρά το δρόμο που διάλεξε καταφέρνει με τη δύναμη της ψυχή της να ζήσει τον έρωτα, να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της, να χαράξει δρόμους σπάζοντας κάθε δεσμό που την κρατάει πίσω. Είμαστε ικανοί να ζήσουμε ό,τι πραγματικά επιθυμούμε και μπορούμε να κάνουμε ό,τι ονειρευόμαστε. Μέσα από το έργο θέλω ο θεατής να βρει την πίστη στον εαυτό του, να δει ότι μπορεί να αγαπήσει κάθε κομμάτι του εαυτού του, να σπάσει κάθε στερεότυπο που κουβαλάει χρόνια μέσα του από την κοινωνία, να απελευθερωθεί από σκέψεις και καταστάσεις που κάποιοι άλλοι του «φόρεσαν», να πάρει την απόφαση να ζήσει έτσι ακριβώς όπως εκείνος θέλει και αγαπά.

Δεν θα αρνηθώ ότι σε πολλές παραστάσεις το ψυχικό κόστος είναι μεγάλο για μένα και μπορεί να κάνω και μέρες να βγω από αυτήν την συνθήκη, αλλά αυτή είναι για μένα και η μαγεία. 

Τι διαφορετικό σου δίνει ο μονόλογος σε σχέση με έναν κανονικό θίασο όπου οι χαρακτήρες αλληλεπιδρούν;

Ο μονόλογος είναι μια μοναχική διαδρομή. Βγαίνεις στην σκηνή και ξέρεις ότι είσαι εσύ για σένα και για το κοινό. Βασίζεσαι μόνο στις δυνάμεις σου και δεν υπάρχει κανένας να σε «σώσει».  Για κάποιο λόγο εγώ τον λατρεύω το μονόλογο. Ίσως γιατί είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό μου.  Δεν θα πω ψέματα ότι δεν μου λείπουν πολλές φορές «τα καμαρίνια» με τους συναδέλφους.  Αλλά αυτό το είδος θεάτρου το έχω αγαπήσει βαθιά μέσα από το ρόλο της Ρόζας. Είμαι εγώ και εκείνη. Και κάθε φορά συναντιόμαστε και η μία δίνει ζωή στην άλλη και για μένα αυτό είναι μαγικό.

Υπάρχει μια στιγμή ή ένα κομμάτι της παράστασης που πιστεύεις ότι θα “μιλήσει” πιο δυνατά σε διαφορετικά είδη κοινού;

«Το Μπορντέλο της Μαντάμ Ρόζας» είναι μια εξομολόγηση ψυχής. Θεωρώ ότι το σημείο που κάνει το κοινό να ταυτιστεί πλήρως, να δακρύσει ή να χαμογελάσει είναι το σημείο εκείνο που η Ρόζα φωνάζει από τα βάθη της ψυχής της την ανάγκη της να ζήσει. Να ζήσει όμως με ουσία, με αγάπη, με δικαίωμα στα όνειρα. Να μην την ορίζει τίποτα και κανένας παρά μόνο ο εαυτός της. Την στιγμή εκείνη της παράστασης η Ρόζα γίνεται ένα με το κοινό. Ζητά την αποδοχή και την κατανόηση. Με έναν τρόπο που και ο ίδιος ο θεατής δίνει το δικαίωμα στον εαυτό του να «αγκαλιάσει» και να «αγκαλιαστεί» με τον πιο αγνό τρόπο.

Υπάρχουν άλλοι ρόλοι ή έργα που θα ήθελες να εξερευνήσεις στο μέλλον;

Υπάρχουν πάρα πολλοί ρόλοι που θα ήθελα στην συνέχεια της πορείας μου να παίξω. Είμαι λάτρης του αρχαίου δράματος και θα ήθελα πάρα πολύ να δω τον εαυτό μου σε έναν τέτοιο ρόλο. Θα ήθελα ίσως να δω τις δυνάμεις μου και σε έναν νέο μονόλογο.  Γενικά θα ήθελα να «ζήσω» πολλές ζωές ακόμα επί σκηνής και εύχομαι αυτή μου η επιθυμία να εκπληρωθεί,  εμένα το θέατρο είναι που μου δίνει ζωή.

 

✒ Συνέντευξη: Στέλλα Πέρπερα

 

🎬 Δείτε το trailer της παράστασης εδώ:

 

ℹ️ Πληροφορίες Παράστασης

«Το Μπορντέλο Της Μαντάμ Ρόζας»
Σάββατο 4 Οκτωβρίου στις 21:15 &
Κυριακή 5 Οκτωβρίου στις 19:00

📍 Θέατρο Σοφούλη
Τραπεζούντος 5, Καλαμαριά
☎️ 2310.423.925

 

📝 Υπόθεση
Πίσω από τα κόκκινα φώτα δεν υπάρχει ποτέ μόνο έρωτας. Υπάρχει πόνος. Υπάρχει βία. Υπάρχουν ανομολόγητα βίτσια που χαράζουν ψυχές. Υπάρχουν γυναίκες που γελούν τη μέρα και ματώνουν τη νύχτα. Η Ρηνούλα… μικρό κορίτσι κάποτε. Η Πεπίτα… η πρώτη της ταυτότητα σε ένα σπίτι γεμάτο καπνό και υποσχέσεις. Και η Ρόζα… η Μαντάμ Ρόζα… η γυναίκα που κατάφερε να σταθεί, να γίνει η δική της κυρά. Όχι κυρία. Μαντάμ!
Μέσα από λόγια που τρέμουν σαν φλόγα, η Μαντάμ Ρόζα αφηγείται όσα κρύβουν οι βαριές κουρτίνες. Όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα κρυφό μυστικό που την ακολουθεί. Μνήμες πληρωμένου έρωτα, χέρια που πόνεσαν, βλέμματα που πλήγωσαν, στιγμές που καίνε.
Και μέσα σε όλα αυτά, μια συγκίνηση που σπαράζει. Ένα βλέμμα που ακόμη ψάχνει τη σωτηρία. Μια ψυχή που, παρά τα πάντα, παραμένει κλειδωμένη. Επτασφράγιστη.

👨🏻‍🚀 Συντελεστές
🎬 Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Θεατρική διασκευή: Κώστας Παπαπέτρος
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργης Κοντοπόδης
🎶 Μουσική: Άγγελος Ανδρεόπουλος
🎙️ Τραγούδι “Μυστικό”: Βασιλική Σούτη (στίχοι: Αλέξανδρος Λιακόπουλος)
📸 Φωτογραφίες: Γιώργος Λυμπερόπουλος / Πέτρος Παπαπέτρος/ Θάνος Αγγελης
Παραγωγή: New Duke Productions – Χρίστος Δούκας

🎭 Στο ρόλο της Ρόζας: Δανάη Καλοπήτα

⏳ Διάρκεια: 75′ λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

🎫 Τιμές εισιτηρίων:
Γενική Είσοδος: 14€

🎟️ Προπώληση:
https://www.ticketservices.gr/event/theatro-sofouli-to-mporntelo-tis-mantam-rozas/

👩🏿‍🦽Το Θέατρο Σοφούλη διαθέτει πρόσβαση για ΑμεΑ

🚌 Πρόσβαση ΟΑΣΘ: Λεωφορείο Νο5
Από Δυτικά προς Ανατολικά: Στάση Βερβελίδη (Θέατρο Σοφούλη) Στάση Παλαιό τέρμα (Θεατρικό εργαστήρι)
Από Ανατολικά προς Δυτικά: Στάση Ναυτικός Όμιλος (Θέατρο Σοφούλη) Στάση Παλαιό Τέρμα (Θεατρικό εργαστήρι)

 

➡️ Χορηγός Eπικοινωνίας: #Stellasview

….

Βρείτε μας στα social media του StellasView:

Facebook: https://www.facebook.com/Stellasview/

Instagram: https://www.instagram.com/stellasview.gr/

Youtube: https://www.youtube.com/c/StellaPerpera/

Tiktok:  https://www.tiktok.com/@stellaperpera/

Viber:  StellasView.gr

X Twitter: https://x.com/StellaPerpera/

Διαβάστε επίσης

MY ART DEKA HAIR & MORE
NASIA HOUVARDA ARTWORK
Περί Στέλλα Πέρπερα 482 Άρθρα
Με λένε Στέλλα, είμαι δημοσιογράφος του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ και πρώην παρουσιάστρια της Εγνατίας τηλεόρασης. Αυτά είναι τα ασήμαντα. Το σημαντικό είναι ότι αγαπώ την Τέχνη. Και αυτό γιατί πιστεύω πως η Τέχνη είναι σαν την καρδιά της πόλης. Της δίνει ζωή, την ανανεώνει και την οξυγονώνει... Γι’αυτό δημιούργησα αυτή τη σελίδα. Για αυτή την ανάσα που όλοι χρειαζόμαστε. #StellasView #heARTofthecity

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.