Κριτική για την παράσταση «Πριν ανοίξουμε φτερά», με τον Δημήτρη Καταλειφό

«Πριν ανοίξουμε φτερά» – μια παράσταση που δεν σε αφήνει ήσυχο

Χθες, Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025, στο Θέατρο Αριστοτέλειον έγινε ακόμα μια πρεμιέρα, αλλά αυτήν την φορά ήταν από αυτές τις πρεμιέρες που δεν στηρίζονται στη λάμψη, παρότι ήταν φουλ λαμπερή, αλλά σε κάτι πιο δύσκολο: στο συναίσθημα που έρχεται αθόρυβα και κάθεται δίπλα σου.

Ολόκληρη η συντακτική ομάδα του StellasView, μαζί με εμένα, τον Νέστορα Αναστάσιο παρακολούθησε ένα θεατρικό θαύμα και ειλικρινά θέλω να σας μιλήσω για αυτό!

Το «Πριν ανοίξουμε φτερά» δεν προσπαθεί να σου εξηγήσει τίποτα. Δεν σου λέει τι να σκεφτείς για τη μνήμη, την απώλεια ή την οικογένεια. Σου τα αφήνει όλα μπροστά σου και σε κοιτάζει σαν να ρωτά: «εσύ τι θα έκανες;».

Ο Δημήτρης Καταλειφός δεν ανεβαίνει στη σκηνή για να εντυπωσιάσει. Αντιθέτως, μοιάζει να μικραίνει όσο περνά η ώρα — και αυτό είναι που σε πονάει. Οι παύσεις του, οι στιγμές που ξεχνά ή που νομίζει πως θυμάται, είναι τόσο κοντά σε κάτι που όλοι έχουμε δει ή φοβόμαστε ότι θα δούμε, που κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να κρατά την ανάσα του.

Η σκηνοθεσία της Άννας Μαρίας Παπαχαραλάμπους είναι διακριτική, σχεδόν σεμνή. Δεν «φωνάζει» από σκηνής. Αφήνει χώρο στους ηθοποιούς, στον χρόνο, ακόμα και στην αμηχανία. Το σκηνικό, οι φωτισμοί και το video art λειτουργούν σαν μνήμες: εμφανίζονται, αλλά δεν μένουν για πολύ.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί —Ζωή Ρηγοπούλου, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Φιόνα Γεωργιάδη, Σαράντος Γεωγλερής και Ντίνα Αβαγιανού— δεν παίζουν «ρόλους». Παίζουν ανθρώπους που προσπαθούν να αγαπήσουν σωστά, να κάνουν το σωστό, αλλά δεν είναι σίγουροι πώς. Και αυτό ίσως είναι το πιο σκληρό κομμάτι της παράστασης.

Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο του Φλοριάν Ζελέρ. Ο συγγραφέας αυτός ανήκει στους συγγραφείς που δεν γράφουν για να εξηγήσουν τον κόσμο, αλλά για να τον ταράξουν ήσυχα. Με βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής, φωτίζει τις ρωγμές των οικογενειακών σχέσεων και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, την αγάπη και την ευθύνη. Το θέατρό του δεν στηρίζεται στο εντυπωσιακό, αλλά στο ανατριχιαστικά οικείο — σε εκείνες τις στιγμές που αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας πριν προλάβουμε να τον αρνηθούμε.

Φεύγοντας από την παράσταση, δεν είχα την αίσθηση ότι είδα απλός κάτι «ωραίο». Είχα την αίσθηση ότι είδα κάτι αληθινό. Κάτι που θα μείνει λίγο ακόμα μέσα μου, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω εύκολα.

Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει «πριν ανοίξουμε φτερά»: εκείνη τη στιγμή που φοβάσαι, που διστάζεις, που δεν βγάζει τίποτα νόημα, αλλά και πάλι, ακόμα και τότε, ακόμα και έτσι, οι μνήμες και τελικά η ίδια η ζωή είναι γλυκιά!

Και αυτή η παράσταση το ξέρει πολύ καλά.

Κριτική: Νέστορας Αναστάσιος 

Βρείτε μας στα social media του StellasView:

 

Facebook: https://www.facebook.com/Stellasview/

 

Instagram: https://www.instagram.com/stellasview.gr/

 

Youtube: https://www.youtube.com/c/StellaPerpera/

 

Tiktok:  https://www.tiktok.com/@stellaperpera/

 

Viber:  StellasView.gr

 

X Twitter: https://x.com/StellaPerpera/