Γιώργος Μπάκας: Όλοι βάζουμε από ένα λιθαράκι ώστε να βγει μια καλή παράσταση!

Ο ηθοποιός Γιώργος Μπάκας, μίλησε στο StellasView.gr και στην δημοσιογράφο Στέλλα Πέρπερα για την παράσταση που πρωταγωνιστεί με τίτλο “Γιαννούλης Χαλεπάς: Η Κοιμωμένη Μου” του Γιώργου Χριστοδούλου, που παίζεται από την Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην» της Καλλιτεχνικής Σοφίτας Θερμαϊκού, στο Θέατρο Σοφούλη.

Πες μας δύο λόγια για την παράσταση. Τι θέμα πραγματεύεται και γιατί να την παρακολουθήσουμε;

Η παράσταση πραγματεύεται τις δύο περιόδους της ζωής του Χαλεπά, με επίκεντρο την καταπιεστική και αυταρχική φιγούρα της μητέρας του. Στην πρώτη περίοδο βλέπουμε τον Χαλεπά, σε νεαρή ηλικία, στο ψυχιατρείο. Σε έξαρση των ψυχικών διαταραχών του, να κάνει αναδρομές σε δημιουργικές στιγμές και τραυματικές εμπειρίες. Στη δεύτερη περίοδο, ο Χαλεπάς βγαίνει από το ψυχιατρείο, ύστερα από 14 χρόνια. Ο φόβος προς τη μάνα, παραμένει, όπως κι η καταπιεστική συμπεριφορά της. Ύστερα από τον θάνατό της,
βλέπουμε έναν Χαλεπά να παίρνει πνοή, να απελευθερώνει το δημιουργικό του χάρισμα στο έπακρο. Η ζωή του Γιαννούλη έχει να διδάξει πολλά πράγματα για την τοξική σχέση γονέα και παιδιού, για την ευτυχία ή τη δυστυχία και για τις επιλογές. Οπότε, πιστεύω πως αυτό είναι ένα καλό κίνητρο, να έρθει ο θεατής στην παράστασή μας.

Στην παράσταση υποδύεσαι τον Γιαννούλη Χαλεπά στα νεανικά του χρόνια. Πώς προσέγγισες το ρόλο; Βρήκες κοινά σημεία με τον εαυτό σου στην προσωπικότητα του γλύπτη;

Είναι η πρώτη μου φορά, ως ερασιτέχνης ηθοποιός, που καλούμαι να προσεγγίσω ένα υπαρκτό πρόσωπο και όχι έναν φανταστικό χαρακτήρα, τον οποίο θα μπορούσα να πλάσω όπως θεωρώ εγώ, με τη δική μου αντίληψη. Στην περίπτωση του Γιαννούλη, έπρεπε να ψάξω σε κείμενα που γράφτηκαν για τη ζωή και την προσωπικότητά του, να δω φωτογραφίες για να τον ψυχολογήσω από το βλέμμα και τη φιγούρα του και να εισχωρήσω στη σκέψη του, μέσα από τα έργα που έκανε. Ύστερα να φέρω όλη αυτή τη μελέτη, στο ρόλο του νεαρού Γιαννούλη και στη συνέχεια η σκηνοθέτις μας, Γιώτα Αλεξοπούλου, να αναδείξει τα σημεία του χαρακτήρα του, που επιθυμεί. Η αλήθεια είναι, πως αν μπορώ να πω ότι πλησιάζω σε κάτι τον μεγάλο καλλιτέχνη, θα έλεγα πως είναι η επιθυμία της δημιουργίας, η επιμονή κι η εμμονή του με τη λεπτομέρεια, καθώς στον ελεύθερό μου χρόνο σπαταλάω ώρες στη δημιουργία αντικειμένων και δίνω έμφαση στη λεπτομέρεια. Αν κάτι μου “κλωτσάει” στο τελικό αποτέλεσμα, είμαι ικανός να ξεκινήσω από την αρχή.

Υποδύεσαι τον Χαλεπά την περίοδο που είναι νευρικά κλονισμένος και έγκλειστος στο ψυχιατρείο. Ήταν δύσκολο να αποδώσεις αυτή την ψυχολογική αστάθεια επί σκηνής;

Στις πρώτες μας πρόβες, έκανα αρκετές απόπειρες να υποδυθώ τον νευρικά κλονισμένο. Τελικά, αυτό που με βοήθησε είναι το να μη σκέφτομαι, την ώρα που μπαίνω σε αυτή την κατάσταση. Λειτουργώ αυθόρμητα, έχω κατά νου τα σημεία που πρέπει να βρίσκομαι, αλλά αφήνω το σώμα μου να εκφραστεί ελεύθερα. Ας πούμε, σαν ένα παιδί που παίζει με τα χρώματα και δε φοβάται μήπως λερωθεί. Έτσι αισθάνομαι ότι πλησιάζω τον Γιαννούλη και σημαντικό ρόλο παίζουν οι συμπαίκτες μου, Σόνια Τούντα, Βαγγέλης Μίχος, Αιμιλία Κακάλη και Νάνσυ Δρούγκα, με τους οποίους υπάρχει ουσιαστική σύνδεση και ενσυναίσθηση πάνω στη σκηνή, η οποία γίνεται κινητήριος δύναμη.

Τι είναι αυτό που ώθησε την ομάδα σας να ασχοληθεί με τη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά;

Ως ομάδα, επιλέγουμε πάντα έργα τα οποία προβληματίζουν και αφήνουν μια γλυκιά πίκρα, στο τέλος. Το έργο “Γιαννούλης Χαλεπάς: Η κοιμωμένη μου” είναι ένα από αυτά τα έργα και ήταν μια παλιά επιθυμία της Γιώτας Αλεξοπούλου, η οποία γίνεται πράξη σήμερα και την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για τα επόμενα χρόνια; Σκοπεύεις να κάνεις κάποια βήματα και στο επαγγελματικό θέατρο μετά από αυτήν την προσπάθεια;

Εύχομαι πρώτα απ’ όλα, να έχω την υγειά μου. Δε μπορώ να σου πω με σιγουριά για τα επόμενα χρόνια. Σίγουρα στοχεύω στις παραστάσεις που ανεβάζουμε στις επόμενες μέρες. Κάποια στιγμή μου είχε περάσει από το νου, να το προσπαθήσω επαγγελματικά. Όμως, στην ομάδα μας δουλεύουμε πάντα, όσο το δυνατόν με τις γνώσεις που έχουμε, με επαγγελματισμό. Όλοι βάζουμε από ένα λιθαράκι ώστε να βγει μια καλή παράσταση. Σε κάποια παράσταση μπορεί να χρειαστεί να χορέψω ή να πω ένα τραγούδι, να γράψω
στίχους, να κάνω αξεσουάρ ή σκηνικά. Να βοηθήσω όπως μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου, για να αναδείξουμε τη δουλειά μας. Με ευχαριστεί αυτό και μου αρκεί. Θεωρώ πως αν το πάω επαγγελματικά, θα το χάσω αυτό ή δεν θα το έχω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Οπότε θα πω πως όχι, δεν το σκέφτομαι επαγγελματικά πλέον.

 Συνέντευξη: Στέλλα Πέρπερα

 Πληροφορίες Παράστασης