ΚΡΙΤΙΚΗ: Ο απόλυτος θρίαμβος της Αλεξάνδρας Παλαιολόγου ως Marilyn Monroe — όταν μια μεγάλη θεατρίνα ενσαρκώνει τη διαχρονικότερη star του σινεμά

Την Κυριακή 1η Μαρτίου 2026, το Stella’s View με τον Νέστορα Αναστάσιο βρέθηκε στο ART BOX FARGANI και παρακολούθησε μια παράσταση που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις: το
«ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ: ΚΩΔΙΚΟΣ ERASE» από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Μια βραδιά που δεν ήταν απλώς θεατρική έξοδος. Ήταν βουτιά. Ήταν αποκάλυψη.

Το πρωτότυπο έργο της Ροδής Στεφανίδου αποτελεί μια βαθιά προσωπική σπουδή πάνω στον βίο και την πολιτεία της Marilyn Monroe — ή, πιο σωστά, της Νόρμα Τζιν, της γυναίκας πίσω από τον μύθο. Όχι της σταρ στο φως. Αλλά της αντι-σταρ στο σκοτάδι.

Το κείμενο δεν αναμασά τον θρύλο. Δεν αναπαράγει τη λάμψη. Ξεγυμνώνει το τραύμα.

Μέσα από σπαρακτικούς μονολόγους, η Μέρλιν μιλά για την εγκατάλειψη, την κακοποίηση, τον πρώτο βιασμό της ως παιδί. Μιλά για την ατιμία, τη ντροπή, την ασφυξία. «Το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου με πνίγει… ψεύτρα…» Λόγια που δεν ακούγονται απλώς — χαράσσονται.

Η παράσταση στέκει πάνω σε δύο πυλώνες:
τη Star και την Αντι-star.
Το φως και το έρεβος.
Τη δημόσια εικόνα και τον ψυχικό κατακερματισμό.

Κυρίως όμως στέκει στο τραύμα.

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου παραδίδει έναν αποθεωτικό ρόλο. Μια ερμηνεία που δεν μιμείται, δεν αντιγράφει, δεν αναπαριστά επιφανειακά. Ενσαρκώνει. Καταδύεται. Διαλύεται επί σκηνής και ξαναγεννιέται μπροστά μας.

Δεν είχα παρακολουθήσει συστηματικά τη μεγάλη της πορεία — όμως μετά από αυτή την παράσταση, διακρίνω το στόφο της μεγάλης θεατρίνας. Το εύρος της. Την ικανότητά της να μετακινείται από τη γλυκύτητα στη διάλυση, από τη λάμψη στην παράνοια, από τον ερωτισμό στην παιδική ευθραυστότητα, μέσα σε μια ανάσα. Ήταν αποκάλυψη.

Δίπλα της, ο Χρήστος Παπαδημητρίου στέκεται άξιος συνοδοιπόρος. Με εσωτερικότητα, μέτρο και δύναμη, χτίζει έναν κόσμο γύρω της — έναν ιστό, μέσα στον οποίο η Μέρλιν παγιδεύεται ξανά και ξανά. Ένας ηθοποιός με σταθερή ποιότητα, που εδώ αποδεικνύει για ακόμη μία φορά τη θεατρική του ωριμότητα.

Η σκηνοθετική ματιά του Ένκε Φεζολλάρι είναι ευαίσθητη και δυναμική ταυτόχρονα. Δεν εκβιάζει το συναίσθημα. Το αφήνει να γεννηθεί. Χτίζει μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην ψυχιατρική ανατομία. Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνική εμπειρία που σε κρατά ακίνητο.

Η παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος στο ART BOX FARGANI είναι μια μικρή μαγεία. Ένα σύμπαν σκοτεινό, εύθραυστο, σχεδόν ασφυκτικό — όπως και η ψυχή της ηρωίδας.

Το έργο αυτό δεν είναι μια απλή βιογραφική αφήγηση για τη Marilyn Monroe.

Δεν καταγράφει γεγονότα. Δεν απαριθμεί σταθμούς ζωής.

Είναι μια βαθιά, χρονοβόρα και επίπονη σπουδή πάνω στο τραύμα. Μια θεατρική μελέτη που μοιάζει να έχει γραφτεί με υπομονή ετών, με έρευνα, με εσωτερική κατάδυση. Το κείμενο της Ροδή Στεφανίδου δεν φωτίζει απλώς τον μύθο· ανατέμνει τη ρωγμή πίσω από αυτόν.

Η υπέροχο κείμενο δεν στέκεται στη λάμψη της star — στέκεται στο έρεβος της γυναίκας. Στην εγκατάλειψη, στην κακοποίηση, στην αμφιβολία για την ίδια της την αξία. Στο πώς ένα παιδικό τραύμα μπορεί να διατρέξει ολόκληρη την ενήλικη ζωή και να μεταμφιεστεί σε γοητεία, σε ερωτισμό, σε δημόσια περσόνα.

Πρόκειται για μια σπουδή σχεδόν ψυχαναλυτική. Ένα έργο που χτίζεται πάνω στη σύγκρουση:
φως και σκοτάδι,
μύθος και αλήθεια,
λατρεία του κοινού και απόλυτη μοναξιά.

Και μέσα από αυτή τη διττότητα γεννιέται η μαγεία. Όχι μια εύκολη, επιφανειακή μαγεία, αλλά εκείνη που προκύπτει όταν το θέατρο αγγίζει την αλήθεια του ανθρώπου.

Είναι από εκείνα τα έργα που δεν τα παρακολουθείς απλώς — τα βιώνεις. Που φεύγεις κουβαλώντας τα μέσα σου. Ένα θεατρικό κείμενο που λειτουργεί ως προσωπική μελέτη, ως κατάθεση ψυχής, ως επίπονη αλλά αναγκαία εξερεύνηση του τραύματος πίσω από τον μύθο.

Και αυτή ακριβώς η βάθος-ανάλυση είναι που το καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από μια παράσταση: το καθιστά εμπειρία.

Η Μέρλιν υπήρξε ένας συνδυασμός αντιθέσεων:
ομορφιά και εγκατάλειψη,
ευφυΐα και αυτοϋπονόμευση,
αμεσότητα και εκμετάλλευση,
λάμψη και απόλυτη μοναξιά.

Έψαχνε την αληθινή αγάπη. Δεν τη βρήκε ποτέ.
Ή ίσως δεν πρόλαβε.

Η παράσταση αυτή δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής. Είναι μια κραυγή. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε μύθο κρύβεται ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε λάμψη, μπορεί να υπάρχει ένα αβυσσαλέο σκοτάδι.

Ίσως — και το λέω με πλήρη επίγνωση της βαρύτητας — να πρόκειται για την παράσταση της πενταετίας για το ΚΘΒΕ.

Stella’s View ❤️ Είμαστε παντού. Σε όλα τα πολιτιστικά γεγονότα της Θεσσαλονίκης. 🎭✨

✍️ Νέστορας Αναστάσιος