Η Μελίνα Τριανταφυλλίδου, μίλησε στο StellasView.gr και στην δημοσιογράφο Στέλλα Πέρπερα για την παράσταση που πρωταγωνιστεί με τίτλο “Τα Περιστέρια δεν Τιτιβίζουν” του Νίκου Ρουμπάκη, που παίζεται από την Ομάδα Θεάτρου μολντ, στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon.
“Μια παράσταση για τη σιωπή που μεγαλώνει.”
Πώς αισθάνεσαι που υποδύεσαι τη Σάμι, έναν χαρακτήρα που πιστεύει ότι τα περιστέρια είναι ευτυχισμένα; Τι σε ελκύει σε αυτό το χαρακτηριστικό της;
Η Σάμι είναι ένας βαθιά παρεξηγημένος χαρακτήρας. Αυτό που με ελκύει είναι η ανάγκη της να βρει νόημα στην ακινησία. Πιστεύει ότι τα περιστέρια είναι ευτυχισμένα όχι επειδή πετούν, αλλά επειδή μπορούν να “κοιτούν το κενό με τις ώρες” χωρίς να σκέφτονται τίποτα. Με γοητεύει αυτή η παιδική αφέλεια με την οποία προσπαθεί να βαφτίσει την “απάθεια” ως “γαλήνη”. Είναι η άμυνά της απέναντι σε έναν κόσμο που καταρρέει γύρω της.
Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή σου που σε διαμόρφωσε ως ηθοποιό;
Δύσκολο να ξεχωρίσω μία μόνο στιγμή, αλλά θα έλεγα πως η [συνάντησή μου με την Ανέζα Παπαδοπούλου] ήταν καθοριστικής σημασίας αφού μου άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ερχόμουν σε επαφή με το κείμενο. Μου φώτισε νέους δρόμους προσεγγίσεις τόσο του θεάτρου όσο και του εαυτού μου του ίδιου. Εκεί κατάλαβα ότι το θέατρο δεν είναι απλώς ρόλοι, αλλά ένας τρόπος να μελετάς την αφετηρία, τον τρόπο και το γιατί, και κατ’ επέκταση τις ανθρώπινες ρωγμές, όπως αυτές της Σάμι.
Η Σάμι μιλάει για τον χειμώνα ως κάτι που της την σπάει. Πώς εσύ προσωπικά αντιμετωπίζεις το χειμώνα; Υπάρχουν πράγματα που σε ενοχλούν;
Η Σάμι φοβάται τον χειμώνα γιατί φέρνει το σκοτάδι νωρίς και “οι άνθρωποι μαζεύονται στις φωλιές τους”. Προσωπικά, φυσικά και με τρομάζει το σκοτάδι, φυσικά και απεχθάνομαι την έλλειψη φωτός, ωστόσο κάπου εκεί βρίσκουμε τις απαντήσεις μας τελικά.
το θέατρο δεν είναι απλώς ρόλοι, αλλά ένας τρόπος να μελετάς την αφετηρία, τον τρόπο και το γιατί, και κατ’ επέκταση τις ανθρώπινες ρωγμές, όπως αυτές της Σάμι.
Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Νίκο Ρουμπάκη και την Ομάδα Θεάτρου Μόλντ; Σε έχει επηρεάσει στην καλλιτεχνική σου εξέλιξη;
Είναι μια συνεργασία που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και στην κοινή αισθητική. Η συνάντησή μου με τον Νίκο Ρουμπάκη ήταν καθοριστικής σημασίας, γιατί κατέθεσε εκτός από την φυσική του παρουσία, και ένα καλλιτεχνικό υλικό πολύ δυνατό, φυσικά και αναφέρομαι στο έργο όπου και ήταν το βασικό κίνητρο ώστε να μπω σε αυτή τη “περιπέτεια”. Η αίσθηση ότι εμείς οι τρεις ξεκινάει μια περιπέτεια, ήταν κάτι που έκανε την καθημερινότητα μου πυκνή και δημιουργική, διότι η ομάδα Μόλντ έχει έναν τρόπο να προσεγγίζει το παράλογο μέσα από τον ρεαλισμό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κατάλαβα ότι ακόμα και στην πραγματική ζωή τα παράλογο εκφράζεται με μια απλότητα και φυσικότητα.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έμαθες από την εμπειρία σου στον χώρο του θεάτρου και της υποκριτικής;
Ότι η αλήθεια βρίσκεται συχνά σε αυτά που δεν λέγονται. Στο συγκεκριμένο έργο, για παράδειγμα, μιλάμε ασταμάτητα για μπισκότα και καιρό, ενώ στην πραγματικότητα παλεύουμε για τη ζωή μας. Το θέατρο με έμαθε να ακούω το “υπόκωφο”, αυτό που συμβαίνει κάτω από τις λέξεις.
Η Σάμι φοβάται τα ύψη και παράλληλα θα ήθελε να έχει φτερά. Πώς ερμηνεύεις αυτή την αντίφαση; Τι σου λέει αυτό για την επιθυμία της για ελευθερία;
Η συγκεκριμένη αντίφαση στην οποία αναφέρεστε Είναι η κλασική ανθρώπινη τραγωδία: θέλουμε την ελευθερία, αλλά τρέμουμε το ρίσκο. Η Σάμι ονειρεύεται να πετάξει, αλλά δεν τολμάει ούτε να πλησιάσει το παράθυρο όταν συνειδητοποιεί το ύψος. Η επιθυμία της για ελευθερία είναι “εκ του ασφαλούς”. Αυτή η αντίφαση την κάνει βαθιά ανθρώπινη, οικία και εύθραυστη.
Πώς ισορροπείς την επαγγελματική σου ζωή με την προσωπική και ποια είναι τα πράγματα που σου δίνουν έμπνευση και δύναμη στην καθημερινότητά σου;
Η ισορροπία είναι μια συνεχής προσπάθεια. Αντλώ δύναμη τόσο από ενασχόλησή μου την τέχνη, όσο και από τα άτομα που έχω δίπλα μου. Ειδικά σε περιόδους προβών, όπου οι ρυθμοί είναι έντονοι, προσπαθώ να ξεκλέβω χρόνο για μικρές απολαύσεις που με γειώνουν και μου θυμίζουν ότι υπάρχει ζωή και έξω από το θέατρο.
Το θέατρο με έμαθε να ακούω το “υπόκωφο”, αυτό που συμβαίνει κάτω από τις λέξεις.
Τελικά, η Σάμι πιστεύει πως η παρατήρηση του κενού φέρνει την ευτυχία. Πώς ερμηνεύεις αυτήν την ιδέα; Πιστεύεις ότι η απλότητα και η παρατήρηση μπορούν να φέρουν χαρά;
Για τη Σάμι, το κενό είναι η απουσία πόνου. Όταν κοιτάς το τίποτα, δεν χρειάζεται να πάρεις αποφάσεις, δεν χρειάζεται να δράσεις. Προσωπικά, πιστεύω ότι η παρατήρηση είναι σημαντική, όχι όμως ως φυγή (όπως την θέλει η Σάμι), αλλά ως σύνδεση. Υπάρχει χαρά στην απλότητα, αρκεί να μην γίνεται δικαιολογία για να παραιτηθείς από τη ζωή.
Η Ομάδα Θεάτρου μολντ Παρουσιάζει το έργο του Νίκου Ρουμπάκη
«Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon
Ένα έργο για τη λεπτή, αθέατη στιγμή όπου η μοναξιά συναντά, ή χάνει, την ανθρώπινη επαφή.
📝 Υπόθεση
“Μια παράσταση για τη σιωπή που μεγαλώνει.”
Σε έναν μικρό αστικό χώρο, δύο σώματα κινούνται, μιλούν και σωπαίνουν. Η καθημερινότητά τους κυλά με τελετουργική ακρίβεια, ανάμεσα σε βλέμματα, παύσεις και άδειες λέξεις που μοιάζουν να αιωρούνται χωρίς προορισμό. Κι ανάμεσά τους, ένα δέμα.
Το έργο «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» φωτίζει τη σύγχρονη απομόνωση και τη βαθιά αδυναμία των ανθρώπων να συναντηθούν ουσιαστικά. Οι ήρωες εγκλωβίζονται σε έναν κύκλο σιωπής, όπου οι κινήσεις τους, τα βλέμματα και οι επαναλήψεις γίνονται η μόνη τους γλώσσα. Το παράθυρο δεν είναι απλώς μια θέα προς τον έξω κόσμο∙ είναι μια χαραμάδα απ’ όπου ο κόσμος τους κοιτά πίσω. Είναι μια σχέση αμφίδρομη και αλληλοεξαρτώμενη. Το μικρό αστικό διαμέρισμα γίνεται η μικρογραφία μιας κοινωνίας που πάσχει, και η ατομική σιωπή τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την κοινωνική σιωπή, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο εγκλωβισμού και μοναξιάς.
Με λένε Στέλλα, είμαι δημοσιογράφος του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ και πρώην παρουσιάστρια της Εγνατίας τηλεόρασης.
Αυτά είναι τα ασήμαντα. Το σημαντικό είναι ότι αγαπώ την Τέχνη.
Και αυτό γιατί πιστεύω πως η Τέχνη είναι σαν την καρδιά της πόλης.
Της δίνει ζωή, την ανανεώνει και την οξυγονώνει...
Γι’αυτό δημιούργησα αυτή τη σελίδα.
Για αυτή την ανάσα που όλοι χρειαζόμαστε.
#StellasView #heARTofthecity
Συνέντευξη: Στέλλα Πέρπερα
Πληροφορίες Παράστασης
Κάντε το πρώτο σχόλιο